Boekencadeautjes!

Het leven en het bijna-voorjaar kan mooi zijn, ook al zijn er nog steeds die donkere regenachtige dagen. Wat zie ik? "Kleinvader" en "Vanwege de liefde" van Edward van de Vendel staan gepland om te verschijnen op 20 februari 2007! Hoera! (Arme ik... Nog moeilijker kiezen...) En dit weekend was nog "nieuwjaren" bij familie. Van haar: én "De wonderbaarlijke reis van Edward Tulane" én "Reinaart de Vos" van Henri Van Daele! 't Is bijna té veel voor een klein mensje in een groot boekenuniversum... Oh! En morgen de derde confidentie aan een ezelsoor én de volgende boekenoogst in "Uitgelezen", de boekenbijlage van "De Morgen"!

De winter van de Belgica / Willy Schuyesmans

Jan Van Mirlo monstert aan op de Belgica als lichtmatroos. Samen met 23 andere bemanningsleden, onder leiding van commandant Adrien de Gerlache, zal hij naar de Zuidpool varen met het schip. De expeditie heeft vooral een wetenschappelijke bedoeling, en het boek leert de lezer heel wat. Toch is dit boek benadert vanuit de menselijke kant. Hoe overleef je in zulke barre omstandigheden? Wat doe je als je bijna een jaar vastzit in het pakijs? Heel vlot geschreven, en aangenaam lezen. Vooral bij 36C° in je tuinstoel. Je koelt ervan af. En je leeft intens mee met de bemanning van de Belgica. Ik wil nu heel gauw ook een keer een boek gaan lezen dat al tijden in mijn kast staat (en ben erg blij dat dat boek daar nog staat!), dit keer een dagboek van de Zuidpoolreis van Roald Amundsen, die trouwens ook meevoer met de Belgica. Hij ondernam zijn expeditie in 1910-1912
De winter van de Belgica / Willy Schuyesmans.- Leuven : Davidsfonds,2005.- 112p.: ill (foto's).- ISBN 90-5826-325-8

*Wie weet hierover meer: Na het lezen van het eerste boek, en het denken om te gaan lezen van het tweede vermelde boek, dacht ik aan een radiodocumentaire die een aantal jaar geleden (en NIET die uit 1978!) is uitgezonden, over Scott en Amundsen tijdens hun reis. Helaas was het niet het verhaal van dat boek dat ik kocht. Dit was echt een aangrijpend verteld relaas, met een heel mooie vertelstem. Ik vermoed dat dit document, ergens in 2001, 's avonds op Radio 1 is uitgezonden, in een tiental weken. Wie kan mij helpen? Is deze documentaire eventueel in boekvorm verschenen en vind ik dit niet?*

Het verkeerde keelgat / Diane Broeckhoven

Lucy Wijnacker, een vrouw die in dit boek ongeveer de leeftijd van 57 jaar moet hebben (ze heeft o.a last van de menopauze, en uitgebreide jeugdherinneringen, daaruit maak ik op dat ze ongeveer 57 is, of ik moet over haar exacte leeftijd hebben heengelezen...), moet een keeloperatie ondergaan. Volgens haar dokter is het bijkomstig dat ze hierbij haar stem zou kunnen verliezen. Maar voor Lucy is dit van levensbelang: ze is voordrachtskunstenares. Lucy wordt beschreven als een verbitterde, wat hysterische vrouw. Haar geliefden reageren niet zoals Lucy zou willen dat ze reageren, en dit botst.

Mooi boek, maar - helaas - zonder meer. De geciteerde dichtregels, onderandere het kindergedichtje "Kleine Katrijne", en enkele dichtregels uit gedichten van Pablo Neruda, zorgen wel voor een meerwaarde aan dit boek. De personages worden uitvoerig beschreven, ze hebben echte karakters, je kijkt als het ware bijna televisie. Daar zeg ik het zelf: misschien zou dit een zeer beklemmende film kunnen zijn. De decors waarin Broeckhoven's personages zich begeven, en bewegen, kun je je als lezer heel goed voorstellen. Lucy's jeugdherinneringen zijn helder en precies, en als lezer leef je mee met "Lucieke". De lezer merkt dat Lucy niet altijd zo goed heeft kunnen of willen praten. Je leert haar angsten over praten kennen, dat wordt allemaal heel goed weergegeven. Waarom Lodewijk, haar man, is weggegaan bij haar, kom je ook te weten, en je hebt hiervoor begrip. Toch heeft Lucy zeker veel liefde in haar leven. Haar dochter Katelijne en haar vriend Bart, Lodewijk, al is dit dan op een andere manier dan toen hij nog Lucy's man was, en Sam, voor wie Lucy "Een koekje bij de koffie is, niets meer", maar die twee zien elkaar wel graag, wanneer ze elkaar zien. Of de relatie blijft duren, is onduidelijk.

Wat de achterflap echter vermeldt over Lucy's keeloperatie, wegens woekeringen die een (goedaardig?) gezwel in Lucy's hals veroorzaken, en het feit dat ze door de operatie te laten uitvoeren, haar stem zou verliezen, lijkt me er bij gesleurd. Je merkt dat Lucy hierover twijfels heeft, omdat ze tenslotte van haar stem moet leven, en dat ze verschrikkelijk bang is. Later in het boek blijkt ze haar stem kwijt te zijn na te veel te hebben gepraat tijdens een laatste voorstelling, voor ze op vakantie gaat - die Lucy zichzelf gunt om tot rust te komen, en waar ze weer een man, Jesus, en zijn mentaalgehandicapte (zij wordt niet zo beschreven en dat is wel mooi gedaan) dochter leert kennen. Jesus, zo verteld de flap, is gewend om met zwijgende mensen om te gaan. Waarschijnlijk wordt hiermee zijn dochter bedoeld, maar dit kwam mij verder helemaal niet zo over. Waarom is Jesus gewend om met zwijgende mensen om te gaan? Is Lucy nu echt tot rust gekomen? Ook of ze haar operatie nu zal ondergaan, of al ondergaan heeft voor ze op reis vertrekt, blijft onduidelijk. Wel is duidelijk dat ze geen stem meer heeft, maar het laatste dat ik hierover las, is dat ze haar stem kwijt was na haar laatste podiumopdracht. Beetje snelle afwerking?

Het verkeerde keelgat / Diane Broeckhoven.- Antwerpen : Houtekiet, 1998.- 137p.- ISBN: 90 5240 461 5

Hoera! (deel 2)

Vorige week gaf ik al mee dat ik blij ben met de tweede reeks, nu in "De Morgen", van "Confidenties aan een ezelsoor" van de hand van Frank Adam en Klaas Verplancke. Dat de naam Frank Adam hier onderlijnd in het blauw staat - ahum - is geen toeval! De mens heeft (sinds vandaag?) een website! Er wordt aan verschillende delen nog hard gewerkt, blijkt, maar ook hier: Hoera! De website van Frank Adam is een feit!

Echtheid

De laatste Getuigen : Vlamingen over hun Tweede Wereldoorlog / Jens Franssen
Wat een boek! Het is niet uit, nog niet, maar het is een prachtboek. Een tijd terug, maakte Jens Franssen voor Radio 1 (VRT) portretten van Vlamingen die vertelden over feiten uit "hun" Tweede Wereldoorlog. Waarom ik dit boek wilde hebben? Omdat ik, toen het boek uitkwam, me vaak nog van een paar mensen kon herinneren dat ze getuigden op de radio, en dat raakte me. En nu doen veel getuigenissen uit het boek dat opnieuw. Door hun echtheid. Dat vooral: echtheid.

Een Griezelmeisje / Edward van de Vendel ; Isabelle Vandenabeele

Schitterende (bewerking? Hervertelling? Persoonlijk kies ik met graagte voor het laatste!) van het sprookje Blauwbaard. Dit boek is mogelijk nog griezeliger. Dat vond zelfs ik. En ik ben de "kinderleeftijd" al een tijdje voorbij. Waarom het verhaal griezeliger is? Omdat Louise een gewoon meisje is, die terugdenkt aan haar schooltijd, haar schooltijd waarin ze met Rotboy speelde. Rotboy deed rare dingen vroeger, en Louise deed daar soms aan mee. Spuwen ofzo. En meer. Louise werd een Griezelmeisje. Is ze dat nog steeds? Ook al is haar leven saai? Tuurlijk wel! Hoe zou het Rotboy nog verder vergaan? En haar vriendinnen? Van hen heeft ze in geen jaren meer gehoord. Tot ze hem weer tegenkomt, en met hem meegaat naar zijn landhuis. Rotboy vertelt Louise dat hij nu in meisjes doet. Hij woont in een schitterend landhuis, waar hij haar uitnodigt. Ze moet blijven staan, terwijl hij er op uittrekt, te paard. "Blijven staan?" Niets voor Louise. Ze ontdekt waar al haar vriendinnen naartoe zijn...

Schitterende tekeningen. Erg groot, met oog voor details. Ze maken het geheel mee tot een griezelig knap geheel.

Een Griezelmeisje / Edward van de Vendel ; illustraties Isabelle Vandenabeele.- Wielsbeke : De Eenhoorn, 2006.- 36p.: ill.- ISBN: 90-5838-352-0

tijdens het zappen

Ik hang een beetje rond, en ik beslis om een uurtje voor de televisie te hangen. Daarvoor dienen zaterdagen. Ik kom op de regionale zender ATV terecht: "... Omdat hij stadsdichter is, en het bijna gedichtendag is, krijgt u nu een portret van Bart"! Pats! En daar is Bart Moeyaert! (Sommige mensen zullen zeggen dat het gewoon toeval is, en dat is ook wel zo, maar het ZO timen... Dat is grappig.) Het portret zelf stelde niet veel voor, het ging over hoe blij Bart was met de aanstelling als stadsdichter, en dat er op gedichtendag een nieuw gedicht zal verschijnen, waarover hij niet veel kwijt wil. En toen kwam Bart's allereerste Antwerpse woonstek in beeld: in Nieuwstad, op nummer 14. Ook dat is grappig.

Honkie en Ponkie

(afbeelding afkomstig van tweedehands.nl)

Honkie en Ponkie
Honkie en Ponkie bakken bobbelkoeken
Honkie en Ponkie bij de rovers : een bundel kabouterverhalen
Honkie en Ponkie bij heks Toeter
Honkie en Ponkie bij Mientje Mus
Honkie en Ponkie en de toversloffen
Honkie en Ponkie en de valse vogel
Honkie en Ponkie en de witte aap : een bundel kabouterverhalen
Honkie en Ponkie en het eendje Uk
Honkie en Ponkie in mensenland

Honkie en Ponkie op de Bulderberg
Honkie en Ponkie op sprookjesreis
Honkie en Ponkie verhalenboek
Honkie en Ponkie vieren bomendag
Rond Honkie en Ponkie

van deze boekjes waren mijn zussie en ik vroeger helemaal wild. Deze boekjes kregen wij vermoedelijk heel vaak voorgelezen. Verder weet ik helemaal niet zoveel meer over de reeks, om niet te zeggen helemaal niks, behalve dat "Honkie en Ponkie" twee kabouters waren. Ik heb pas onlangs ontdekt dat de reeks geschreven werd door Jac Linders. (Hoe gaat dat als je klein bent? De enige auteur die ik me herinner van vroeger is "Dick Laan", omdat "Pinkeltje van Dick Laan" bij ons thuis in één adem genoemd werd. Maar Honkie en Ponkie, tsja, het was gewoon: "nog een "verhaaltje van Honkie en Ponkie... Nog éneke... Jaaaa!" En dan stond je niet stil bij de auteur van die boeken.) Nu is het wel aangenaam om dat te weten. Zowaar nog een fotootje van een omslag kunnen vinden!

15 / Per Nilsson

Dit boek is het vervolg, als je het zo zou noemen op “17” een eerder verschenen – en prachtig bevonden! – boek van Nilsson. Waar we in “17” de vader van een jongen die in een ziekenhuisbed ligt in coma, na een alcoholvergiftiging, aan het woord horen, krijgt de jongen uit het ziekenhuisbed in “15”, nu zelf een stem, maar dan twee jaar eerder. Dit boek is een leesavontuur, in de letterlijke betekenis van het woord. Je krijgt stukken voorgeschoteld in drie lettertypes: Een waarin de fantasiewereld van de jongen wordt weergegeven, en waarin hij een held is, één in gewoon lettertype, en dat leest voor de lezer die dit boek leest, eerder op een stokkend ritme, zinnen worden afgehakt en onder elkaar geplaatst, misschien om niets, of misschien om de chaotische wereld waarin de jongen vertoeft, te duiden. Alleszins lukte het contact tussen mij en “15” om die reden niet zo. Het laatste lettertype is cursief, waarin het lijkt alsof de jongen aan de lezer van zijn verhaal wil duidelijk maken: hier stop ik even, en ik kijk of jullie nog volgen.
De jongen wordt op school gepest en vlucht daardoor regelmatig weg in een fantasiewereld, waarin hij de pesters zonder problemen een lesje leert. Echter, in het echte leven, beseft hij, is hij helemaal niet zo dapper – hij vindt zichzelf een beetje een mislukkeling, hoewel dat voor mij persoonlijk niet echt zo overkwam. De jongen leek me eerder echt nog “zoekende.” Die dingen in dit boek ontdekken deed goed, en daarom is dit boek wel goed, maar ik was blij dat ie uitwas, en dat is nieuw voor mij: de andere boeken van Per Nilsson, daarin zitten de personages na een tijd echt in jou als lezer, en kun je met ze meeleven, en vormen alle boeken een mooi, nooit “snel weg, en niets meer” verhaal, om bij stil te staan, met meestal een flinke dosis maatschappijkritiek. . In “15” komt dit ook naar voor, maar is het alsof het personage tegen de lezer zijn leven vertelt, of dat overdenkt, samen met de lezer. Je kruipt in de gedachten van de jongen, maar verder, behalve de school en zijn omgeving en de leerlingen, blijft iedereen (echt wel: niet “blijft alles vaag”, want dat is zeker niet zo!) vaag. De jongen zijn moeder, en Claes, haar nieuwe vriend, en zijn kleine zusje Hanna (zonder H) komen wel aan bod, maar slechts zijdelings. Dit boek is wat je zou kunnen zeggen, ECHT een vervolg. Soms wordt hierop ingegaan: de lezer weet alles al, hoe dingen gingen zoals ze zijn gegaan. Zoiets. Ik denk dat ik het zo goed stel. Misschien is het echt wel goed als je “17”, en “15” in deze volgorde, een keer achter elkaar leest.Het begin van elk boek van Nilsson loopt altijd wat stroef, wat mij betreft, maar na één hoofdstuk word ik meegesleurd, en wil ik weten hoe het verdergaat. Met dit boek had ik dit ook wel, maar het bleef een ietwat stroef lopen, wat mij betreft, door de lastige manier van neergeschreven lettertypes. Ze worden nooit door elkaar gebruikt, en dat is een grote plus. Dat alles netjes gescheiden blijft, en dat je dit als lezer doorhebt (zonder dat het je – gelukkig maar! – wordt uitgelegd, zoiets als: “dit lettertype geeft mijn gedachten weer”) maakt het boek niet nog moeilijker om lezen dan het al is, al is het wel zonder meer een boeiend boek.

15 / Per Nilsson ; vertaling Femke Blekkingh Muller.- Rotterdam : Lemniscaat, 2006.- 174p.- Oorspronkelijke Zweedse titel: Solprinsen.- ISBN: 90-5637-779-5.

Een kleine kans / Marjolijn Hof

Kiek's vader is dokter. Hij moet daarvoor soms naar erg gevaarlijke gebieden om er te helpen. Kiek en haar moeder en vader weten dat er wel eens vanalles kan fout lopen. Maar dit houdt Kiek's vader niet tegen: "Thuis kan er ook vanalles mis lopen". Dat is wel zo. Kiek en haar moeder proberen door te gaan met leven, terwijl man en vader naar oorlogsgebied trekt. Dat oorlogsgebied wordt echter niet gespecifieerd, en dat maakt dat je als lezer misschien wel zelf kunt invullen waar Kiek's vader zich bevindt.PRACHTIG boek. Alles in dit boek klopt. Je merkt de angst van de personages, hun twijfels. Nooit worden ze zielig neergezet, en ze weten dat ze ondanks alles verder moeten. En dat ze de dingen die gebeuren niet kunnen veranderen, ook niet met het doen van gekke dingen, zoals een hond over de reling van de brug over de autosnelweg laten bungelen, om "kansen te verkleinen"; want iemand met een dode hond kan geen dode vader bij hebben." "Misselijk worden van angst" is trouwens ook al zo'n herkenbaar gevoel. Je merkt dat deze mensen elkaar ook willen begrijpen, en een gezonde - in dit geval - "moeder/kind" relatie met elkaar hebben.

In 2011 werd dit boek verfilmd als "Patatje oorlog"

Een kleine kans / Marjolijn Hof.- Amsterdam : Querido, 2006.- 84 p.- ISBN: 90-451-0238-2

Hoera!!! Confidenties 2 is een feit!

Zonder voorafgaande aankondiging in "De Morgen", of misschien las ik erover heen, dat kan: vandaag op de laatste bladzijde van "De Morgen boeken": "Eerste confidentie" van die eenorige ezel, van de hand van Frank Adam, en uit de potloden en de computer van Klaas Verplancke! Hoera!

Nooit gaat dit over / André Sollie

Pim woont met zijn moeder in een troosteloze achterafbuurt, ergens aan de kust. Zijn moeder speelt accordeon, en neemt weleens in haar dronken buien mannen mee naar huis. Al blijven ze geen van allen ooit lang. Pim is een dromer. Met zijn buurjongen, Gino, beleeft Pim intense momenten, en Pim is hevig verliefd op hem. Hij zweert zichzelf: "nooit gaat dit over". Tot Gino later met een meisje naar huis komt. Pim's wereld stort in. Wat volgt zijn kleine pesterijtjes, en altijd gemis. Denkt Gino ooit nog aan Pim, en vooral de warmte die vooral Pim, zo blijkt, tussen hen gevoeld heeft?

Dit boek is prachtig. Je voelt als lezer de troosteloosheid van de achterbuurt waarin het leven van Pim en de andere personages zich afspeelt, en de auteur slaagt erin om dat gevoel echt op het lijf van de personages te zetten, zonder dat je als lezer het gevoel hebt dat er iets niet klopt. Sollie hanteert een prachtig taalgebruik, zonder echter te veel te zeggen, of dingen te ver te zoeken. ("De sloot is twee jongens breed", of nog: "Pims geheime honger".) Een klein pareltje van 92 bladzijde(tjes).

Nooit gaat dit over / André Sollie.- Amsterdam : Querido, 2005.- 92p.- ISBN: 90 451 0207 2 - 14+

Eieren van eenden van Jonas Boets

Op een nest aan de vijver zit eend. Het is mei, dus legt eend een ei. En nog een, tot ze er tien heeft. Er is ook wat aan de hand met één oog van eend. Dat ziet niet goed. Eend raakt wel eens dingen kwijt. Kleine dingen, en grotere dingen. Maar dat vindt eend niet erg. Op een keer is eend echter een ei kwijt! Wat nu? Eend gaat op zoek. Ze zoekt bij aap, bij uil, en bij beer. Geen van allen hebben ze het ei van eend gezien. Beer zegt dat ze misschien niet goed heeft gekeken. Plots denkt eend dat ze haar ei vond...

Prachtig boekje dat bedoelt is voor eerste lezers. Eenvoudige zinnen en woordgebruik moeten dit duiden. Toch is dit boekje ook echt een verhaal. Zal eend haar ei terugvinden? Keek ze echt niet goed, zoals beer suggereerde? Je komt het te weten. Eends zoektocht is niet levensecht, maar dit hoeft ook niet. De schattige tekeningen, volledig in kleur, maken zowat alles goed wat onlogisch is, als een eend die praat met een aap, en hem vraagt of ze haar ei zag. Maar de dieren blijven in dit boekje voor het overige wel "DIEREN" en worden geen mensen, ook niet in de tekeningen, de lachende gezichtjes niet te na gesproken. Elk dier weet waarom eend wat komt vragen, en allemaal zijn ze overtuigd dat ze gewoon niet goed keek. Dat blijkt op het eind van dit boekje...

Het ei van eend / Jonas Boets ; illustraties van Veerle Derave.- Wielsbeke : de Eenhoorn, 2005.- 32p.: ill.- ISBN: 90 5838 329 6

Eindelijk

Ik heb al tijden weet van de nieuwe dichtbundel van Joris Denoo "Oblomow in Handzame". Op de boekenbank ving ik de laatste twee jaar(!!) telkens bot. Maar kijk nu: Waneer ik "Oblomow in Handzame" intik: "In productie", verschijningsdatum 16-01-2007. Nog eens iets om echt naar uit te kijken. "Linkerhart" is alweer verschenen in 2000, en prachtig bevonden, op een paar gedichten na.

Luk Saffloer

Enkele jaren geleden, het moet ook tentijde van de boekenbeurs zijn geweest, merk ik "Te moe om te sterven" van Luk Saffloer op. In dit boek vertelt Saffloer over zijn leven met CVS (Chronisch Vermoeidheidssyndroom). Ik heb dit boek graag gelezen. Omdat het echt is, zonder veel drama geschreven, hoewel de pijn heel erg boven drijft.
Nu is er "Genoeg!" Ook over het leven met CVS, maar ook over het herkennen van pijn bij zijn naasten, zoals zijn vrouw, die voor de tweede keer kanker moet zien te overwinnen. Ook dit boek is hard, confronterend, en bij momenten heel erg pijnlijk. Toch zijn al deze elementen goed "geschudt", en krijg je ook ten gepaste tijd, een vleug vrolijkheid voorgeschoteld. Kleine vrolijkheidjes van vroeger, en van nu. Ik lees nu een hoofdstuk over "Julien Put", en wat ik ook lees, enkel lees, ik hoor Julien Put zo vertellen. Van M. weet ik dat hij het vroeger, in de ochtenden, echt erg bont kon maken, dat het altijd fijn was met "Putje" op de radio. Ach. Lezen en tegelijk iemand horen, het is mooi.

Gerbrand Bakker en Bart Moeyaert, in omgekeerde volgorde

Gisteren op de site van Bart Moeyaert, in een aangeraden boek van Gerbrand Bakker, getiteld "Boven is het stil" Volgens Bart is het een "prachtig, meeslepend en zintuigelijk" boek. Een hele tijd terug las ik - een tip van A., "Perenbomen bloeien wit" van diezelfde Gerbrand Bakker. "Perenbomen bloeien wit" was prachtig. Dank aan Bart Moeyaert, voor het doorgeven van "Boven is het stil". Ik hoop het boek snel in mijn kast te hebben... Ach, er zijn zoveel mooie lettertjes...

Nellie en Cezar versus Hopla

Een tijdje geleden, vlak na de boekenbeurs 2006 - eentje uit een uitzonderlijk jaar, zo leek het wel - zitten J. en ik te praten over onze boekenoogst. Af en toe help ik mensen bij het maken van hun boekenkeuzes. Dat vinden mensen fijn, omdat ik dingen opmerk waar zij niet bij stilstaan. Ik zei J. tevoren dat ik haar zou helpen, als ze dat wilde, bij haar zoektocht naar boekjes voor kindjes van gemiddeld vier jaar, in haar familie. Ze weet niet zo goed welke boekjes ze hen kan geven. "Zal ik opteren voor Bumba, of Hopla?" Ik zeg haar dat er nog heel veel ander moois op de boekenmarkt is, en ik leid haar (ze vergat het daarna weer, maar op zo'n beurs is ook zoveel...) naar "De Eenhoorn", en naar de kartonboekjes om dingen te leren en aan te wijzen, en met felle kleuren en mooie prenten, van Klaas Verplancke. "Wat doet baby?"(ondereandere in bad gaan en op stap gaan), "Wat doet de kip?" (tok tok tok), en je krijgt gelijk ook andere dingen en dieren aangereikt: wat doet de regen? (Rikketikketik) wat doet de hond? "Waf waf waf!" De bal? "Bonkbonkbonk. Wat zegt de mond? (Daaag!), "Blij, bang, boos" (over gevoelens), "Wat trek ik aan"? (De broek over mijn billen, onderandere), of "Wat zie ik?". Wanneer ik J. na de boekenbeurs terugzie, vertelt ze me dat ze voor de kleinste in haar familie waarvoor ze soms iets koopt, boekjes van "Nellie en Cezar" heeft gekocht, en dat ze die veel mooier vindt dan "Hopla", het konijn van Studio100. Daar wordt, alweer, een leesmens goed gezind van!

Drie boeken over vleermuizen - Kenneth Oppel

In "Zilvervlerk" leren we een kolonie vleermuizen kennen, en is dit deel een beetje een inleiding op hetgeen volgt, zijnde nog twee boeken. We maken kennis met Schim, een klein, beetje zielig vleermuisje, dat mij - ramp - een beetje aan de boeken rond Harry Potter deed denken. (Klein, kan slecht vliegen, wordt bespot door de andere vleermuizen, maar blijkt uiteindelijk een held te worden, klopt helaas). Schim woont met zijn moeder en de vrouwelijke vleermuisoudsten in hun "roest" Boomburg. Hun vaders overwinteren in Hibernaculum. In dit eerste deel van drie moeten de vleermuizen het opnemen tegen de uilen. Lang geleden zijn de vleermuizen veroordeelt (door de uilen?) om 's nachts te gaan leven. Schim wil, net zoals zijn vader vroeger, echter de zon zien. Dat komt hem duur te staan. Boomburg wordt door de uilen platgebrandt. Bij het zoeken naar een nieuwe roest, raakt Schim verloren, en leert hij de witvlerk Marina kennen. Samen gaan ze verder opzoek naar Schims eigen kolonie, en naar het raadsel van de geringde poot van Marina. Er wordt gezegd dat "Nocturna", de God van de vleermuizen, hierdoor laat zien dat ze plannen heeft. En hier zitten we duidelijk in de fantasy-elementen, en niet langer bij "het wezen van de vleermuis". Vleermuizen hebben in deze boeken wel ten allen tijde vleugels. Soms hebben ze voeten ipv poten, en soms ga ik op deze elementen letten en dan stoort het mij. Deze vleermuizen moeten het ook opnemen tegen "Vampyrum Spectrum(?)", zijnde vleesetende vleermuizen. De vleermuizen, die zich eerst heel vriendelijk voordoen, dragen de namen Gothelo en Bonk. Zij vormen vanaf de helft van het eerste verhaal echt de vijanden van de zilvervlerken, net zoals Voldemort dat is voor Harry Potter. "Zilvervlerk" loopt uiteindelijk goed af, en de vleermuizen vinden een nieuwe roest.

"Zonnevlerk" gaat de kant van de mensen op. Dit boek is gebaseert op feiten uit de tweede wereld oorlog, waarbij vleermuizen werden ingezet om bommen te droppen. De zilvervlerken gaan op zoek naar Casiël, de vader van Schim. Zij worden in een kunstmatig bos gelokt, waar nog een heleboel andere vleermuizen gevangen zitten. Die dit echter niet doorhebben. Schim en zijn familie echter wel, en ze bedenken een plan om hieruit weg te komen. Dit boek leest erg vlot, en is razend spannend. Ook hier duikt Gothelo weer op, als Schim opzoek gaat naar een ontsnappingsroute. Omdat hier mensen mee opduiken, is dit verhaal ook zo spannend. Ook dit verhaal loopt goed af. Ik vond het prachtig. Wel weer jammer dat Schim zo duidelijk een held is.

"Vuurvlerk" heb ik helaas na zestig bladzijden gelaten wat het was. Vleermuizen gaan dood (Frieda, een van de oudsten, reeds in het vorige boek, onderandere), en de zoon van Schim, deze keer, komt in deze onderwereld terecht. De zilvervlerken hebben Schims vader uit de jungle, waar Gothelo vandaan komt, weten bevrijden, en Gothelo is dood. Maar dus niet in deze onderwereld, en zo kan hij zijn rol van gewetensloze vleesvretende vleermuis blijven vervullen, en dit hoefde voor mij niet. Onthou vooral de eerste twee titels van de drie.

Zilvervlerk . - 263 p. ISBN:9025732291.- Gottmer Junior
Zonnevlerk.- 288p.- ISBN: 9025732569.- Gottmer Junior
Vuurvlerk.- 288p.- ISBN: 9025736874.- Gottmer Junior

Exotische vogels in de Brusselse rand

Heer Droogstempel woont - volgens de vertaling, in samenspraak met de oorspronkelijke Duitse auteur - in de buurt van Brussel (Koekelberg), op een flat. (De Duitse versie die "Die Befreiung des Herrn Kartuschke" als titel meekreeg, speelt in Hamburg) Op zijn flat heeft hij een tiental vogels. Sommigen heeft hij in de dierenwinkel gekocht, anderen zijn bij hem komen aanvliegen en niet meer weggegaan. Op een dag merkt hij dat Hansje, een mus, op de bodem van zijn kooi ligt en niet meer wil eten. Daniël, de raaf, maakt geen geluid meer, en Vladimir, een bosuil wil niet meer eten. Verder heeft Heer droogstempel onderandere nog een papegaai, Alessandro en een kanarie die Isolde heet (als ik het goed heb).
Heer Droogstempel neemt om te beginnen Hansje en Daniël mee naar de dierenarts, die hen medicatie voorschrijft. Maar het gaat van kwaad naar erger met alle vogels. Bovenbuurjongen Anton, en zijn moeder, Rosalie Goethuys, willen Heer Droogstempel helpen. Ze besluiten om alle vogels weer vrij te laten, op de plek waar ze horen.

Prachtig boek! In dit boek komen mensen voor, die het beste voorhebben met hun dieren. Ze zorgen voor hen, en vinden het NIET gewoon als dieren ziek worden. Heer Droogstempel beseft heel goed, al duurt het een tijdje, dat zijn vogels niet gelukkig zijn, omdat ze gevangen zijn. Ook al zijn sommige vogels gewoon bij hem binnengevlogen. Sommige vogels, zoals de kanarie, kocht hij dan weer in de dierenwinkel. Heer Droogstempel denkt dat de kanarie nooit anders is gewend dan een kooi, en dat hij zal doodgaan wanneer hij hem zal vrijlaten op een plek waar kanaries zich in het wild zullen thuisvoelen. Dat getuigd van warmte en zin voor realiteit, en dat mag, ook in een kinderboek over dieren, af en toe aan bod komen! Uiteindelijk komen alle vogels terecht op de plek waar ze zich het best zullen thuisvoelen. Of in de wouden, of in een bos dichtbij huis, waarvoor Heer Droogstempel dan speciaal de trein of tram neemt met zijn vogels op schoot in hun kooi.
Wanneer alle vogels wegzijn, wordt Heer Droogstempel erg eenzaam. Je zou als ervaren lezer - een volwassen lezer? - kunnen zeggen dat hij depressief wordt. Heer Droogstempel werkt al tijden bij het kadaster, waar hij in dossiers schrijft. Wanneer hij zijn vogels heeft vrijgelaten, merkt hij bij zichzelf dat hij zelf ook gevangen zit in hetgeen hij doet. Ook daar besluit hij iets aan te doen, en hij beslist om te gaan varen.

Prachtige karakterschetsen zonder zielig te zijn of te worden, bevolken dit boek. Het is geen kinderachtig of te vrolijk boek, maar het ligt ook zeker niet zwaar op de maag. Heer Droogstempel woont alleen met zijn vogels, maar schiet erg goed op met Rosalie Goethuys en haar zoon Anton (waarvan we niet te weten komen hoe oud hij precies is. Hij is wel nog schoolplichtig, en volgens de tekeningen van Anton, gaat het om een kind.). De tekeningen zijn erg expressief, en een feestje om naar te kijken.
(vanaf 9 jaar)

De vogels van Heer Droogstempel / Marlies Bardeli ; vertaald door Ina Vandewijer ; illustraties van Ingrid Godon. Hasselt : Afijn, 2002.- 90p.: ill.- ISBN: 90 5933 009 9

Niets

Inventaristijd. Drie dagen tellen en meestal toch wel koud. Zo ook vandaag. Met z'n allen kruipen we onder, op, en over de rekken in het magazijn. We tellen. We noteren wat we tellen. 't Is gek, maar zelfs tijdens het eten van mijn boterhammen 's middags, en tijdens mijn tramrit van en naar huis, ben ik zo moe, dat ik geen letter in "Opklaringen" gelezen krijg. Of toch: twee. Ik ben aan bladzijde 25 beland. Gelukkig duurt de zwik van tellen en klauteren niet te lang. Nog twee dagen. Dan heb ik tijdens de middag en op de tram weer fut. Fut om te lezen hoe het Luna en haar vader verder vergaat, op hun eerste tocht sinds lang, en sinds "veel gebeurd in onze levens", samen.
Zal ik dan nu opteren voor De Vijf, of De Dolle tweeling op kostschool? Niet om na te denken, omdat ik "Dag Allemaal" HELEMAAL niets vind. Dus is Enid Blyton met haar boeken toch wel een fijn alternatief. Of zal ik opteren voor nog een keer een avontuur van De Babysittersclub? Elk boek is voor drie kwart hetzelfde, maar het zij zo. Nog twee dagen...

Al het goede

Ik wens mezelf: een paar heel goeie boeken toe in 2007, waarvan "Reinaart de Vos" hopelijk het eerste boek is. Ik hoop dat ik niet té veel moois aan lettertjes met kaften errond tegenkom, dat ik het een beetje minder moeilijk heb om te kiezen, of ik wens mezelf veel geld, dat ik me eens goed kan laten gaan. Hoewel. Ik beloof dat ik heel erg mijn best ga doen, en dat ik bij al dat moois dat ik ondanks alles NIET zal kunnen kopen, niet te triest word.
Andere mensen wens ik eveneens veel mooie woorden en veel inspiratie toe.

Goede voornemens*

Wat ik mezelf heb voorgenomen voor 2007: ik denk dat ik in de krantenwinkel eindelijk nog eens opzoek ga naar een boek dat me aanstaat. Dat ik eindelijk nog eens een boek vind dat me leuk lijkt om te lezen. Het boek is liefst niet te duur, en het mag wel populair zijn, dan ben ik zeker dat ik het goed vind. Want al die dikke (jeugd)boeken, bah, ik mag er niet aan DENKEN! Dat vraagt allemaal veel te veel leeswerk! Ik ga dit jaar eens wat meer voor televisie hangen, hoop dat ik eindelijk eens de tiende beller ben bij een belspel op de een of andere commerciële zender. Ik hoop dat ik niet te veel - hoe heet die zender - programma's van "Canvas" achter de kiezen moet stauwen, dat ik niet te veel moet nadenken in 2007. Daar verdorren je hersenen van. Ik wens mezelf dat ik fijn uit de bol kan gaan bij nietszeggende muziek. Mezelf helemaal vergeten.
Daar ga ik voor!
Beste wensen allemaal, voor 2007!

*Bovenstaand stukje kan gecatalogeerd worden als "horrorfictie"!