De reuzenkrokodil / Roald Dahl ; Quentin Blake

In het oerwoud wonen twee krokodillen. Een Nietzogrote en de Reuzenkrokodil. De Nietzogrote is in dit boek wat je zou kunnen noemen "het vegetarische beest" vandien, of beter: de goeie van dienst. Zij eet alleen maar vis. Maar de Reuzenkrokodil, die lust wel eens af en toe een klein ukje. En als ze grote honger heeft, of gehinderd wordt in haar jacht naar kinderen, dan heeft ze er algauw vier nodig om haar buik te vullen! Op een dag heeft ze slimme sluwe plannetjes, om een beetje kindertjes te kunnen gaan opeten, buiten het oerwoud, in de stad. (Jij hebt alleen maar stomme plannetjes, zegt de Nietzogrote krokodil)
Elk dier dat de Reuzenkrokodil op haar weg naar het dorp tegenkomt, heeft wel iets aan te merken op de krokodil, niemand mag haar, en dat is niet te verwonderen. Ze trekt staartharen uit met haar tanden, bij de rolmopsvogel, ze bijt de stam van de boom waar Huppeldepup, de aap, zit, die net op tijd kan wegkomen, Slurfie de olifant vindt dat de Reuzenkrokodil zijn poot met zijn scherpe tanden maar een keer moet lossen, niemand gelooft dat de krokodil slimme sluwe plannetjes heeft. Iedereen weet namelijk dat ze rotplannen heeft...

Die plannetjes zijn ingenieus. Je merkt dat de krokodil echt vanalles probeert, maar op de tekeningen - waarop de rest een beetje vaag blijft zodat je goed kunt zien wat de krokodil doet, en wie het slachtoffer van de krokodil zal moeten worden - is duidelijk gemaakt dat ze niet echt goed slaagt in haar opdrachten. Maar misschien ontgaat dit kinderen ietwat, omdat de tekst echt wel vertelt dat ze zich "in een picknick-bank aan een picknicktafel" veranderd, of zich vermomd in een klein kokosboompje. Alle dieren die de Reuzenkrokodil en haar streken (vooral dat!) flink moe zijn, komen de kinderen helpen, en het fijne is in dit boek dat dit echt nooit op een melige manier gebeurd of "vermenselijkt" is. Maar het is ook weer niet zo dat de mensen in dit boek schrikken van dieren die plots opduiken, ze zijn gewoon naast elkaar, pratend, aanwezig.
En uiteindelijk is Slurfie de held van het verhaal.... Knap!
De reuzenkrokodil / Roald Dahl en Quentin Blake (voor de illustraties).- Baarn: De Fontein, 1978 - 1999. 59p.: ill.- ISBN: 90 261 1519 9

Slapen en schooieren / Peter van Gestel ; Sylvia Weve

Een boek waarin lui haast niet voorkomen. "Lui" dat zijn mensen, maar in dit boek worden ze dus "de lui" genoemd. Omdat ze niet van belang zijn. Dat is soms een verademing tussen alle andere boeken die dit pogen te doen, mensen echt op de achtergrond laten, wanneer het over dieren gaat. En in dit boek gaat het over dieren. Over Sheherazade, de oude huiskat, die plots haar rijk aan de vensterbank, en boven op zolder, moet delen met een kleine kat, Stientje. En er is Japie, een maffe hond met korte pootjes. Japie en Stientje kunnen het geweldig met elkaar vinden, terwijl Sheherazade de baas over hen is. Echter nooit op een menselijke manier, en dat is verduiveld knap. In dit verhaal gaat het rond en over dieren, en hoe ze met elkaar zijn. Of niet zijn. Ze praten wel, maar omdat het voor de rest echt NIKS menselijks heeft, stoort dit absoluut niet.Een boek dat een verademing is. En dat was een hele tijd geleden.

Slapen en schooieren / Peter van Gestel ; illustraties Sylvia Weve.- Baarn : De Fontein, 1999.- 158p.: ill.- ISBN: 90 261 1535 0

Een meisje van niks / Aster Berkhof

Hmm, een boek dat ik absoluut NIET goed vind, mag dat ook op een blog? Ik vind van wel.
Dit boek vind ik ECHT niet goed. Lees zelf maar waarom...

Valerie kent een troosteloze jeugd, als invalide in een wagentje. Het enige wat ze heeft, is een tierende moeder, die haar niet wil. Haar vader is na een (erfelijke, zo blijkt, die hij verzweeg) ziekte uit een raam "gevallen." Valeries moeder pepert haar dochter vaak genoeg in dat ze zich geen illusies moet maken over een toekomst, want dat heeft ze in haar toestand toch niet. Wanneer Valerie Lambert echter tegenkomt, die tegenover haar in de straat komt wonen, en een wat vreemde jongen blijkt (getikt, zeggen de mensen in de straat waar Valerie woont), ontstaat er tussen hem en Valerie al gauw iets wat je vriendschap zou kunnen noemen. Dat vind ik als lezer redelijk mooi, maar dit boek biedt verder niets dan stereotiepe miserie, want dat heb je nu eenmaal als je een boek over "gehandicapten" schrijft. Zo kwam dit boek op mij over. Aan dit boek is NIETS positiefs, en als die gegevens er al zijn, worden ze de kop in gedrukt, zoals Valerie die leert lopen met kunstbenen. Die doen pijn (tuurlijk is dat wennen), Lambert gaat dood, zijn grootvader, bij wie hij inwoont is ook al doodgegaan, Valeries moeder drinkt, en zij sterft ook, en Valerie blijft alleen achter, als invalide meisje. Ze heeft werk op een middelbare school, en dat doet ze graag. Ze helpt haar studenten graag, en zij zien haar graag, maar het lijkt me dat dit gegeven alleen maar in het boek is ingeschreven om aan te geven dat "gehandicapten toch IETS moeten hebben." Wat me nog tegen de borst stootte, is deze zin: "Met gehandicapten moet je redelijk omzichtig omspringen, ze hebben het al moeilijk genoeg." Ach, doe maar gewoon normaal, denk ik dan, da's zeker gek genoeg.
Bah, wat een depri boek. Om dit nog wat erger te maken vinden Valerie en Lambert van zichzelf dat ze zeker niet te veel mogen willen: "Ik ben een meisje van niets", zegt Valerie, en Lambert vindt (na zijn operatie, er was iets mis met zijn hersenen, waardoor hij niet goed meekon.) dat hij ook maar een idioot was.

Een meisje van niks/ Aster Berkhof.- Antwerpen : Houtekiet, 1994.- 168 p.- ISBN: 90 5240 233 7

Robin en God / Sjoerd Kuyper ; Sandra Klaassen

Robin's oma en opa zijn op bezoek. Opa gelooft, en hij wil dat ook Robin God leert kennen. Maar Robin's vader vindt niet dat er in zijn huis gebeden mag worden. En dat botst.
Heerlijk verhaal, over een klein jongetje, dat niet begrijpt waarom opa en papa nou ruzie kunnen maken over God. Maar het boek ligt nooit zwaar op de hand, alles wordt uitgepraat, en de problemen worden nooit groter gemaakt dan ze zijn. Er wordt heel veel rekening gehouden met Robin, die vier is. En dus ook heel veel wil weten. Mooi!
Robin en God/Sjoerd Kuyper ; met illustraties van Sandra Klaassen.- Amsterdam : Leopold, 1997.- 103p.:ill - ISBN 90-258-4007-8