De dag dat ik een hond wilde zijn / Ingelin Angerborn

Astrid heeft een heel gewoon leven, met papa en mama in een flatje ergens in Zweden. Wanneer ze met haar moeder naar de winkel gaat, kijken ze met z’n tweeën naar de sterren. En iedereen weet wat er gebeurt als er een ster valt: dan mag je een wens doen. Astrid’s wens komt echter uit: ze wilde dat ze een hond was…
Dit is wat je krijgt voorgeschoteld: Astrid wordt een bruin vuilnisbakkenras-hond! Ze krijgt alleen nog droge grijze ringen te eten en moet uit een drinkbak op de grond drinken. Plassen moet op commando, buiten, net als stoelgang maken! Maar hier voelt Astrid niks voor. Zij gaat gewoon naar de wc in de flat waar ze woont. En dat haar vader haar zo ziet, terwijl ze als hond op de wc zit: dat moet dan maar.
Maar, een hond moet in de keuken slapen en mag niet op de bank zitten om fijn televisie te kijken. Algauw vindt Astrid het helemaal niet meer zo fijn om een hond te zijn, en ze wil niets liever dan weer een gewoon meisje worden. Zal het haar lukken?
Briljant boek! Het leven van een hond, maar dan door de ogen van iemand die als persoon een hond wil worden. Astrid moet alles doen wat een hond doet, maar je krijgt wel de bedenkingen hierbij uit een gewoon meisjeshoofd. Deze hond begrijpt alles wat een meisje begrijpt, maar ze vindt het “naar buiten gaan op commando, het lopen aan de riem”, maar niets. En hoe moet het nu verder met haar beste vriendin Vera? Haar oma is doodsbang voor honden, en toch zullen Barbrö en Vera ervoor moeten zorgen dat Astrid’s omgeving ziet dat Astrid GEEN gewone hond is! Vera doet er alles aan, wanneer Astrid ontsnapt aan de aandacht van haar baasje/vader, om Astrid bij zich te houden. Ze ziet in dat Astrid alles begrijpt wat ze zegt. Zij zal toch wel helpen om weer een gewoon meisje te worden?
En dan valt er weer een ster… Of is er niks gebeurt, terwijl Astrid en haar moeder naar de sterren keken, na het boodschappen doen? Is alles wat er gebeurt is, wel echt gebeurt? Astrid vindt het best als de lezer dat gelooft, maar het hoeft niet. Zo blijft de lezer glimlachend van oor tot oor achter, en mag hij zelf het raadsel dat “De dag dat ik een hond wilde zijn” oplossen.
Geestig, fris, goedgeschreven boek, dat je niet loslaat voor je het helemaal uit hebt!

De dag dat ik een hond wilde zijn / Ingelin Angerborn ; vertaald uit het Zweeds door Reina Ollivier.- Tielt : Lannoo, 2008.- Oorspronkelijke titel: Önskesjärnan.- 117p.- ISBN 978 90 209 8036 3

Boekenblues met een lijstje - 3

Gisteren kwam ik binnengewaaid en was neefje E. (iets ouder dan acht maanden) bij ons. Zijn mama was van plan om net te gaan vertrekken, maar deed dat omwille van mij - joepie! - toch maar even niet, neefje E. was trouwens nog van geen kanten moe. Dus was ik helemaal heppie: ik had een voormiddagje in A. rondgehangen en was iets gaan eten achteraf. Als ik het over "ik ga winkelen" heb, weten veel mensen dat ik NIET opzoek ga naar schoenen of andere kleding. Nee, de Boekenbeurs had zijn gevolgen, ik kwam thuis met een tas vol boeken. Ook met "Het boek van Mannetje Koek", een boekje van Pieter Gaudesaboos en Lorraine Francis, in de vorm van - ohjee! - een koekje! Aangezien "Mannetje Koek" een kartonboekje is vond ik dat ik op ooghoogte met neefje E. moest gaan zitten. Zijn vingertje wijst naar het koekje op de eerste pagina. En wat deden wij met z'n tweeën? Interacteren! Zeggen dat E. naar een koekje wees, natuurlijk. Heerlijk!

Boekenblues met een lijstje - 2

Mijn lijstje bestaat intussen uit een paar boeken minder, wegens "gekocht intussen." "Lucas in de sneeuw" is intussen trouwens al uitgelezen en ik vind het PRACHTIG. Een boek over sneeuw, en over dingen die onomkeerbaar veranderden in het leven van een jong iemand. En over wat sneeuw met een boek kan doen. In dit geval zorgt de sneeuw ervoor dat je een heel warm, heel menselijk boek leest, met erg mooi taalgebruik. Een boek om heel stil van te worden.

Boekenblues met een lijstje - 1

Ik geloof dat mijn boekenbeurs er voor dit jaar opzit, al is dat nog niet helemaal zeker. Het is 6 november: er blijven nog vijf dagen over. Ik ben erg flink geweest, al zeg ik het zelf: mijn Pipi Langkous-boekje en een balpen waren hierbij mijn hulpmiddeltjes. Ik heb GEEN boeken gekocht, alleen drie kaartjes met prentenboekillustraties, bij de stand van de Eenhoorn.
Maar dat lijstje, oh, dat lijstje...

Per Nilsson heeft een nieuw boek uit "De terugkeer van Melisse", en aangezien Per Nilsson een naam als een klok is, heb ik dat opgeschreven. Verder staat Koos Meinderts met "Lucas in de sneeuw" erop, een boek dat ik eigenlijk al heel lang wil, en nu zal het er wel eens van komen, net als "Keizer". Ook: De Kleine Odessa, een tip op Vertel Eens, en dat is zowaar een boek over boeken! Ik zou wel gek zijn als ik het niet kocht. (U heeft het wellicht al gemerkt: ik HEB graag boeken, lenen vind ik veel minder leuk). Binnenkort meer boekenbeursuitspattingen!

P.S.: Maareuh... Zal ik eens iets wereldschokkends vertellen? Ik lees op de prima - nieuwe - webstek van Jaap Friso nog veel meer moois, veel meer moois dan dat ik op de Boekenbeurs al ben tegengekomen, eigenlijk. Mja. Dat Kate DiCamillo ook een nieuw boek heeft, bijvoorbeeld. Hoera!