Kwaad bloed

Emma wordt naar een ijselijk strenge katholieke kostschool gestuurd, als iemand die uit een ongelovige familie komt. Zus is ziek, en Emma wordt weggestuurd, zo lijkt het haar. Emma's ouders schamen zich dood voor de ziekte van zus. Emma zal van alle wereldse dingen weggehouden worden, denken haar ouders. Nooit heeft Emma echter meer viezigheid gehoord dan in de bezemkast op internaat, nooit heeft ze vuilere liedjes gezongen. Ze wordt vrouw op internaat, wat ook al zo vreemd is: waar komt al dat bloed vandaan? Ben ik ergens gaan inzitten, zit er nu een gapende wond, waar al dat bloed uitstroomt? Alle meisjes weten blijkbaar wat Emma scheelt, en dat maakt haar kwaad. Waarom licht niemand haar in? Ze weet ineens waarvoor de "bloedzolder" dient...

Zeer lichamelijk geschreven boek, dat niets wil verbloemen. Wat me wel vreemd overkwam, is dat er in 50 jaar ECHT heel veel veranderde. Meisjes wisten helemaal NIETS van wat hen overkwam. Toch is dit boek absoluut niet ongeloofwaardig. Je merkt dat het in die tijd gewoon zo ging. Emma is geen "meisje van nu, in de jaren 50-60", ze is een meisje IN de jaren '50, en dat is knap. De mensen verder in dit boek worden goed beschreven, met elk hun eigen karakter.
Persoonlijk vond ik de vorige boeken van De Sterck iets beter qua verhaal én personages IN dat verhaal, terwijl "Kwaad bloed", naar mijn gevoel, een gegeven wil meegeven, dat van "vrouw worden in de jaren '50 - en wat dat met vrouwen/meisjes deed."

Kwaad bloed / Marita De Sterck.- Amsterdam : Querido, 2006.- 159p.- ISBN 90 454 0354 0 - 15+

Waarom ik in de bibliotheek nooit poëzie leen

In mijn boekenkast staan een aantal bundels met poëzie. Veelal verzamelbundels, die ook veelal zijn samengesteld door Jan Van Coillie. Het dikke verzamelboek met poëzie van Herman De Coninck staat ook in mijn kast te blinken. Poëzie is niet iets om te zeggen: "en nu ga ik de hele avond lezen". Af en toe blader ik in zo'n bundel, en dan sta ik soms versteld: "dat had ik nog niet eerder opgemerkt". Of nog: "Dat zag ik de vorige keer helemaal anders". "Mijn gevoel tegenover dat of geen onderwerp is veranderd, maar toch is dit stuk poëzie nog steeds mooi."
Poëzie moet voor mij begrijpelijk zijn. Ik lees best graag "grote woorden", maar wanneer ik, naast die grote woorden, niets begrijp van wat de dichter met zijn woorden bedoelt, vind ik er niets aan. Soms zijn grote woorden eigen aan het stuk poëzie, dat toch begrijpelijk blijft (cf "Linkerhart" van Joris Denoo, uitgegeven bij Poëziecentrum, 2000). De poëzie in deze bundel heeft grote woorden, het blijft poëzie, en toch kun je als lezer eigen beelden vormen bij wat je leest.
Poëzie: lezen met mondjesmaat, lezen en blijven lezen. Dat kan niet wanneer je een bundel uit de bib haalt, wat mij betreft: je weet dat je aan die vermaledijde maand uitleentermijn, en als je geluk hebt, twee maanden, wanneer je niet vergeet je spullen te verlengen, vastzit, waarna je oogst onheroepelijk terug naar de bib moet. Nu zullen er wel mensen zijn die zeggen: "je leent dat toch gewoon nog eens een keer?" Dat zou kunnen. Maar het is veel fijner om de vrijheid te hebben ze gewoon opnieuw uit je boekenkast te plukken, wanneer je daar zin in hebt.

Boeken in de bioscoop

Nog niet zo lang geleden, gebeurde het wel eens dat een boek verfilmd werd. (althans, dat is wat ik zo zie, ik weet niet of het al niet veel vaker gebeurde). Dat was dan meestal wel een belevenis: "wat zou er van dat boek overgebleven zijn? Dat een boek altijd beter is dan de film van het boek, is volgens mij meestal zeker het geval. Maar! Wat zie ik nu? Als er een goed boek uit is, en veel aandacht krijgt, is er vrijwel altijd een filmmaker die "aan de verfilming van het boek wil beginnen." "Da Vinci Code - Dan Brown", "Ex-drummer"- Herman Brusselmans, en nu wil men, naar ik gehoord heb, ook "De helaasheid der dingen" wel verfilmen, als ik het goed heb. Het gaat zelfs zover, dat ik op sommige fora moet lezen: "Heee! Wat een fijn boek! Ik kijk al uit naar de film!" EH? Waarom zou dat? Dat vind ik dan weer helemaal de verkeerde kant op gaan, wanneer men het zo zou willen doordrijven. Ik moet er niet aan DENKEN dat bijvoorbeeld "Jonkvrouw" van Jean Claude van Rijckeghem en Pat van Beirs zou verfilmd worden! Al is dit boek dan door twee filmmakers geschreven. Maar toch. Dat zou ik echt zonde vinden. Harry Potter? De eerste keer dat ik de personages zag zoals ze er in de film zouden gaan uitzien dacht ik: "wow, knap!" Echt wel. Ze zagen er helemaal niet anders uit dan dat ik ze me voorstelde in de boeken. Er moet gezegd dat ik van de Harry Potter reeks enkel de eerste twee films heel erg goed vind, en dat deel drie "De gevangene van Azkaban een kleum van een film is. Ik vond dat boek heel goed, en wat er van overbleef in de film, was voor mij niet meer dan een propje papier.

Lijstjes met boeken op de radio

Op Radio 1, in een programma dat "Neon" heet, komt een recensent vertellen over trends in boekenland. Hij zegt veel mooie dingen, over onderandere Orhan Pamuk en Coetzee, die dankzij hun prijs die ze wonnen, nu de aandacht krijgen. Hij denkt dat ze die aandacht nu niet meer zullen kwijtraken. Sommige boeken verdienen die aandacht. Anderen krijgen een beetje onterecht aandacht (denk ik hieruit opgemaakt te hebben, ik kan het mis hebben, misschien bedoelde hij het niet zo), zoals daar Diimitri Verhulst is. Sommige boeken zijn het niet zo waard, al die aandacht. Mensen zouden zich daartegen moeten verzetten, "lezen omdat dat of geen boek nu eenmaal bekend is." Ik moet bekennen dat ik meestal ook met wat voorbehoud aan zulke boeken begin. Hierbij denk ik spontaan aan Jonkvrouw van Jean Claude van Rijckeghem en Pat Van Beirs. Jawel! Ik was erg bang om aan dit boek te beginnen! Zoveel aandacht, is het boek dan ook ECHT goed? Yep. En geen beetje! (kijk hier en hier) Of neem nu, misschien in iets mindere mate qua aandacht: "De jongen in de gestreepte pyjama van John Boyne. (Kijk hier) Ik heb het boek van mondelinge reclame. (Dit is onze recensent op de radio vergeten vermelden, maar het is hem vergeven)Het is één van de enige twee wervelendste leeservaringen van dit jaar! En ook: de meeste recensenten die ik op het internet en op de achterplat van dit boek las, zijn laaiend enthousiast. En ja, sinds "De helaasheid der dingen" van Dimitri Verhulst, sla ik zijn boeken niet meer over. Ik vond "De helaasheid" een geweldig fijn boek, ook zonder "De laatste show", toen Verhulst daar zijn boek kwam voorstellen, ik heb dat niet gezien. Onze recensent pleit verder voor "minder bekende namen van auteurs, en boeken die veel minder aandacht krijgen in de media". Daarbij vergeet hij alweer, (omdat ik hierbij spontaan aan hem denk, en aan zijn boze mail naar de cultuurredacties van de cultuurprogramma's op de radio - Gie Bogaert. Zijn "Opklaringen" zijn - en ik heb nog maar goed tien bladzijden achter de kiezen - omdat er andere dingen, helaas, tussenkwamen - prachtig bevonden. Ik zie Luna, die vervreemd is van haar vader, ZO buiten aan dat restaurant haar sigaret roken, misschien heeft ze een boze zweem op haar gezicht. Niets van dit boek door onze recensent, vandaag. En dan nog: wat let mensen om pakweg "Harry Potter" goed te vinden? Dat vind ik ook, als ik eens geen zin heb in zware dingen. Ik geniet ervan, maar niet altijd. Maar omdat je bepaalde boeken goed vindt, sluit je anderen wat mij betreft niet per definitie uit.

Snoep

In "De magische bibliotheek" van Jostein Gaarder en Klaus Hagerup staat precies goed, beschreven hoe ik me voel wanneer ik vrij en blij een boekhandel binnenstap. Alleen maak ik het niet zo bont als Bibi. Hoop ik. Toch. Het is echt niet dat ik één of andere koopverslaving heb. Echt niet. Maar tussen al dat moois aan boeken in de winkel, is het gewoon mega-moeilijk kiezen. Soms moet ik mezelf met harde hand dwingen: "Nu ga je opzoek naar dàt boek dat je zo graag al een tijd wilde hebben, en je neemt niets anders mee." Hmf, mompel, Hmf! Maar ik hou stand. Dit weekend, ik ben in de leukste kinderboekenwinkel (kijk hier) van de stad opzoek naar "Het grote boek van Florien" (Neeee! Niemand kan mij ervan beschuldigen als dit boek niet de aandacht krijgt die het verdient!) van Anke De Vries. En toch: ik kan het niet laten om ook nog maar eens een keertje de hele boekwinkel en hun aanbod te bekijken, er is ook ZOveel moois! Ik stoot voor de vierde keer, geloof ik, op "Levende bezems" een boek van Lisa Tetzner. Ik kan het niet laten, ik begin te bladeren, om te kijken of het boek me iets zegt. Ik stoot op de gegevens "Val Versasca" en "Val Maggia" en ik denk: "Hoera, hier was ik ook!" Maar ik beheers mezelf netjes, en loop met alleen "Het grote boek van Florien", onder mijn arm de winkel uit. Ach, soms lijkt een boekwinkel toch wel heel erg op een snoepwinkel. Alleen ruikt een boekwinkel veel lekkerder: naar papier en nieuwe inkt in verse boeken.

10 beren in een boek

Dit is "Het grote berenvoorleesboek" van de hand van Henri Van Daele, van illustraties voorzien van Klaas Verplancke. 10 heel verschillende beren, met elk een heel warme kant in zich. Een beer in een poppenhuis, die de slaap niet kan vatten, en op onderzoek uitgaat, een magische nacht, waarin alle pluchen speelgoed tot leven komt, en er een echt dorp ontstaat bij nacht. Of wil je liever een beer zien met een rugzakje? Is dat rugzakje maar een gewoon rugzakje? Of zit er meer in? Beren in het bos, die dreigen hun huis kwijt te raken, wegens onteigening. Maak kennis met een klein ijsbeertje, dat naar de Zuidpool wil, om er kennis te maken met de pinguïns. Misschien ben ik hier en daar nog een beer vergeten, maar dàt is dan iets om zelf te ontdekken. Heel erg warm, gezellig boek, met allemaal even gezellige verhalen die je naar een kaars naast je doen verlangen, of wanneer je die niet hebt, waar je het warm van krijgt.

Het grote berenvoorleesboek / Henri Van Daele ; illustraties van Klaas Verplancke.- Leuven: Davidsfonds Infodok, 2006.- 163p : ill.- ISBN: 90 5908 200 1

Florien viert!

Wat doe je als mensen je vragen wat je voor je jaareinde wilt? In mijn geval: "hoera! Weet je, ik zal mijn geschenk zelf kopen, en het jou afgeven, dan kun jij mij dit teruggeven. Goed?" Dat vinden ze bij ons in de familie haast allemaal een prettige regeling. Dus heb ik voor mezelf, in de gezelligste kinderboekenwinkel van de stad, "Het grote boek van Florien" van Anke De Vries gekocht. Dat krijg ik deze middag in geschenkpapier in mijn handen geduwd. Ik ben heel benieuwd. "Florien" is een klassieker, bij ons thuis. Dat kregen mijn zus en ik voorgelezen, wel drie boeken! "Bij ons in de straat", "Wedden dat ik durf!?" en "De Blauwe Reus". Deze boeken zijn nu samengebracht in één band, en ik herinner me dat ik de boeken destijds heerlijk vond. Misschien las ik ze ook al zelf. Ik hoop een beetje dat ik de verhalen nu nog altijd goed vind.

Kansen krijgen

Ik ben aan mijn boekenkastopruim toegekomen. Veel werk. Ik heb veel meer boeken dan ik al die tijd vermoedde. De stapel boeken op de grond is geslonken tot nog enkele boeken die al op een plekje liggen, dichtbij de letter van het alfabet waar ze thuishoren. Mijn "archiefkast"- daar zitten boeken in die ik niet wegwil, maar die ik evenmin in mijn kast wil - heb ik verlost van mijn stripalbums van "Casper en Hobbes", "Sam" & "Biebel". Het soortement "beeldverhaal" - een van de driehonderd uniek gemaakte exemplaren, ergens gedrukt in het Waasland - dat ik van Reinaart de Vos" heb, komt ook uit die hoekkast. Allen krijgen ze nu, hoop ik, nieuwe leeskansen. Anders vergeet ik waarschijnlijk dat ik er zoveel heb. Mijn strips verhuisden naar het rek op mijn slaapkamer. Nu alleen nog een plekje vinden voor mijn twee "De Morgen-boeken" reeksen, zijnde een paar poëziebundels en een tweetal "Verboden boeken" Hoera!

Over varkens en monsters

Standaardboekhandel, vandaag. Een vrouw loopt met een meisje aan haar hand, te kijken naar de boeken die ze voor Kerst wil kopen. Ze spreekt een verkoper aan, en vraagt hem - helaas weet ze de titel van het boek niet - naar een boek dat Carll Cneut illustreerde. Het gaat over varkentjes, en één ervan wordt opgegeten door een monster. Ze zegt dat het boek uitgegeven is bij de Eenhoorn, denkt ze. Maar als mevrouw de titel van het boek niet weet, zegt de meneer van Standaardboekhandel, kan hij haar helaas niet helpen. Mevrouw heeft geluk: IK loop ook, te zoeken naar "Het grote boek van Florien" van Anke de Vries. Ook dat boek vind ik niet. (Humpf!) Ik vertel mevrouw dat ze het boek "Oh, monster, eet me niet op!" zoekt. Ze glimlacht naar me, evenals de boekverkoper.
Hier wordt een grote leesmens vrolijk van.

Lees eens een beer voor

En dit zijn in dit geval tien prachtexemplaren. Ze bevolken met z'n allen "Het grote berenvoorleesboek" Van de hand van Henri Van Daele, geïllustreerd door Klaas Verplancke. Verplancke gaf de doorslag om dit boek te kopen, als ik eerlijk ben, maar ik ben snel, erg snel bijgedraaid. Het hele boek, het baadt in ZO'N sfeer, dat je er vrolijk en warm van wordt, diep vanbinnen. Dit past zowaar bij de tijd van het jaar!

Honger en dorst

Wanneer ik een goed boek lees, dan leef ik. En dan leeft het boek met mij. Al de rest om me heen vervaagt. Wanneer ik opkijk, of toch even mijn boek wegleg, denk ik: hoe kom ik aan die honger? En dan moet ik mezelf antwoorden: omdat ik, dankzij mijn boek, ben vergeten te eten.

Lees en geniet, net als ik

"Het leven van een jonge rebel in het Vlaanderen van de 14e eeuw."
Jonkvrouw Marguerite van Male neemt je mee in haar leven in de veertiende eeuw.  Marguerite is de dochter van de Graaf van Vlaanderen. En dat terwijl haar moeder zo graag een jongen wilde hebben.  Ze is veertien, en haar vader heeft altijd gehoopt op een zoon, om hem op te volgen als graaf van Vlaanderen. Echter, het enige wat hij krijgt, is Marguerite. Ook zij is pas tijdens een zeer zware bevalling ter wereld gekomen. Ze heeft rood weerbarstig haar, en de vossenkop van haar vader. Niemand zal haar trouwen omdat ze mooi is. Denkt ze. Haar vader laat geen gelegenheid ongebruikt om haar erop te wijzen dat zij een nagel aan zijn doodskist is, en niet meer dan een kaart in zijn kaartspel. Haar moeder wordt gek, na nog een bevalling van een jongen die het weer niet haalt. Zij kwijnt weg tussen kloostermuren, en Marguerite merkt dat haar vader haar moeder nooit heeft gewild. Toch kan ze het niet nalaten, wanneer hij zijn dochter aan Engeland wil uithuwelijken, hem voor de voeten te werpen dat ook hij zijn voor hem gekozen Engelse bruid niet wilde. De manier waarop dit boek geschreven is, is als een film. De personages vervullen hun rol, en niemand blijft echt vaag. Het hangt allemaal perfect samen. Wanneer iemand pijnen lijdt, merk je dit ook als lezer. Staaltje? Marguerites moeder's mond hangt vol korsten gedroogd bloed, omdat ze een stuk van haar tong heeft gebeten in razernij. Of Marguerites grootmoeder, die haar zoon de leviten komt lezen over Engeland, en dat hij zijn dochter, haar kleindochter, aan Frankrijk moet geven? Zij besluit om haar linkerborst, de borst waarmee ze Marguerites vader heeft gevoedt, af te hakken, zo ondankbaar als haar zoon is. Dit wordt allemaal beschreven, maar wordt in de spanningsboog van dit boek, nooit sensatie. Alles moet bij elkaar komen, en bij elkaar blijven, en dat gebeurt ook.
Toch merk je ook de grote tristesse van Marguerite, en hoe ze haar vader haat. Maar Marguerite is geenszins een doetje. Ze leert een zwaard hanteren en ermee omgaan, en brengt jongens het hoofd op hol. Want een meisje is voorbestemd om te kantklossen en te lezen. Dat alles doet Marguerite ook wel, maar ze gaat ook graag op schelmentochtstreken met Jonkers Godfried en Hendrik. Wanneer ze uitgehuwelijkt wordt, of zal worden, aan Edmund van Langley, Engeland, is ze, wanneer ze haar bruidegom voor het eerst ziet, absoluut niet gelukkig. Hij is lelijk, en hij wil haar alleen maar als zijn slavin. Dit is niet wat Marguerite wil. Er is ook nog Filips van Bourgondië, in wie zij eerst niets ziet, maar waar ze uiteindelijk, na een list, toch mee huwt. Je merkt dat Filips waarschijnlijk wel van haar houdt. (Hij noemt haar: "mijn lief".) (Ik zou er een fortuin voor overhebben om u weer te zien lachen, mijn lief). Maar... Ook dit geluk wordt Marguerite niet gegund. Ze heeft Godfried eropuit gestuurd met een brief voor de Paus, Urbanus V, om het huwelijk tussen haar en Edmund van Langley niet te moeten laten doorgaan. Dit lukt, maar Godfried heeft de Pest mee naar Vlaanderen genomen. Hij sterft binnen twee dagen. En ook Filips trekt het niet lang meer, ook al vluchten hij en zijn geliefde naar zijn Franse slot. De pest is hen tot daar gevolgd. Filips overlijdt enkele dagen later, in een bunker, gescheiden van vrouw en wereld. Marguerite beslist om in het klooster te gaan, en ze beseft dat ze niet gemaakt is voor het geluk.
PRACHTIG boek, met alles erop, eraan en eromheen. Maar let wat mij betreft op: ook hier: achterflappen kunnen de boel compleet bedonderen...

Jonkvrouw / Jean-Claude van Rijckeghem, Pat van Beirs.- 4e. druk.- Hasselt : Facet, imprint Clavis, 2006, 280p.- ISBN 90 5016 446 3 - 978 90 5016 446 7

Anti-depressiva

Soms zitten er handjes achter mijn ogen, lijkt het. Die handjes komen mijn ogen uitschieten, en ze slaan de bladzijden van het boek dat ik op het ogenblik lees, in vliegende vaart om. Nu, dat laatste is al bij een heel aantal boeken, dat ik de laatste - laten we zeggen - 2 maanden, gelezen heb, het geval geweest. Ik rijd al een tijdje bijna mijn tramhalte voorbij. Nu is dat met GROTE voorsprong het boek "Jonkvrouw" van Pat Van Beirs en Jean-Claude Van Rijckegem. Heerejee, wat een boek is dit zeg! Nauwelijks een half uur tijd gehad vandaag om te lezen, en al bladzijde 45. En ik heb nog zaaaalig veel bladzijdetjes te gaan...

100 procent Lena

Stefan Boonen kan schrijven. Hij schrijft erg veel. Over heel verschillende dingen, en op veel verschillende manieren. Soms zijn zijn boeken prentenboeken, denk aan
het konijntje Laps, dat opzoek gaat naar een wolf, hij schrijft boeken voor eerste lezers, en boeken over Wolf, een held zonder achternaam. En nog veel meer. Het boek waarover ik het wil hebben, nu, heet "100 procent Lena". Bas' zus Lena, heeft zelfmoord gepleegd. De familie van Lena blijft achter met vragen. Vragen waarop niemand een antwoord heeft. De mensen in de klas van Bas denken dat ze nu niet meer mogen lachen en plezier maken. Bas vindt het wel goed dat ze met hem meeleven, maar hij wil af en toe toch wel dat zijn klasgenoten maar eens normaal wilden doen tegen hem. Voor sommigen in zijn klas is het vreemd, dat hij zo veel lacht. Een ander moment in de klas, Mira die vraagt of het nu al niet genoeg is geweest, Lena is nu toch al twee maanden dood? Dit boek wil een steun zijn. Steun voor mensen die iemand verloren hebben. Het boek heeft geen pasklaar antwoord op het omgaan met verlies, het is geen "zelfhulpgids". Het is een boeiend boek, in elk opzicht. Je merkt dat Bas zijn vriend Tristan erg nodig heeft, en dat hij af en toe blij is met zijn aanwezigheid. Tristan weet soms ook niet hoe hij zich moet gedragen tov Bas, maar Bas vindt het fijn dat Tristan zijn best doet. Het boek is volgens mij zeker niet hét typische probleemboek, zoals ze soms verschijnen. Zijn ouders hebben nu plots, na Lena's dood, niet meer ruzie dan een ander koppel, het staat mooi in verhouding met hetgeen in dit gezin gebeurt is, en ze moeten elk met een verloren dochter, zus, en vriendin verder. Mooi boek. Achteraan in dit boek zit een zeer bruikbaar lijstje van adressen waar je terechtkunt met vragen omtrent zelfdoding. Het boek is geschikt vanaf laten we zeggen een jaar of 11.

100 procent Lena /Stefan Boonen ; illustraties Greet Bosschaert ; Ism werkgroep Verder.- Hasselt : Clavis, 2006.- 127p. : ill.- ISBN: 90 448 0636 X 978 90 448 0636 6

Meneer Jules

Wanneer Alice ’s morgens de versgezette koffie van Jules ruikt, staat ze op. Het gaat al jaren zo. Tot Jules die ochtend niet aan tafel zit, maar op de bank. Dood. Alice besluit dat ze hem nog een tijd bij haar in huis wil houden, “anders komt de begrafenisondernemer, en ben ik Jules kwijt, in een kist die je moet kiezen uit zo’n catalogus”. Wat er verder in het boek voorkomt, is het verhaal van een lang leven samen, in goede en kwade dagen, en ook met leugens en verloren kinderen. Hoe moet Alice nu verder zonder Jules? Ook buurjongen David raakt betrokken bij haar verwerkingsproces, en dit op een prachtige, respectvolle manier. Op de achterflap van dit boek staat dat “David een autistische buurjongen is”. Je merkt dit, aan bepaalde gedragingen, maar dit gegeven is er gewoon, en wordt op deze manier nooit sensatie.
Ik heb "De Buitenkant van meneer Jules" uit, en las daarna ook "Reiskoorts", gewoon omdat ik na Jules wilde weten hoe het nu verder moet met Alice, en omdat beide boekjes zusterlijk naast elkaar stonden in het rek bij de boekhandel. Wat een prachtig boek is "De Buitenkant van Meneer Jules". Nooit wordt dit boek, volgens mij, melig of tranentrekkerig, of komt het mij vergezocht over. de rol die "de autistische buurjongen, David" (achterflap) toebedeeld krijgt is er eentje zoals je hem zelden ziet, wanneer mensen met een handicap of aandoening geportretteerd worden. Hij is NOCH voor zijn ma, NOCH voor Alice en voor Jules een zielig persoontje. Maar bij Bea, die zijn ma is, merk je heel sterk dat zij toch anders kijkt dan Alice en Jules. Wat ook maar normaal is. Er wordt wel gezegd dat David autistisch is, maar zonder al te veel drama, hij DOET weleens dingen die niet op een vast uur zijn, of die niet in zijn planning staan, maar die toch op begrip kunnen rekenen van de andere personages. Knap is ook dat hij later die avond zelfs bij Alice in slaap kan vallen. Hij zegt trouwens ook heel mooie dingen, over de buitenkant van meneer Jules bijvoorbeeld (prachtig beeld!) Wat ook wel een ietwat in mijn gezicht vloog, was dat David tegen Alice eigenlijk zegt dat ze toch ook wel weet dat Jules dood is: "Meneer Jules is niet ziek, hij is dood". Dat vond ik een prachtig beeld. Ik heb trouwens het hele boek door gedacht dat David een engelachtig blond kereltje was. Tot blijkt dat hij donker haar heeft. Ik zou hem graag wat scherper gezien hebben. Oh jee, weet je, dit was echt zo'n boek: "wat jammer, nu is ie uit, hé, ik begin gewoon weer opnieuw!".

De buitenkant van Meneer Jules/Diane Broeckhoven.- 3e druk.- Antwerpen: The house of Books, 2006.- 74 p.- ISBN: 90-443-0336-8

Los: Tom Naegels

De grootvader van Tom Naegels is bezig met zelfmoord plegen, in het ziekenhuis. Hij stopt met eten. De dokters laten hem begaan, omdat de wet euthanasie in zijn geval niet toestaat. Hij lijdt niet ondraaglijk genoeg. (Je krijgt er in dit boek zelfs een uitreksel uit de euthanasiewet bovenop) Ondertussen heeft zijn kleinzoon Tom een relatie met de Pakistaanse Nadia, en verslaat hij als journalist de rellen in Borgerhout, die ontstonden na de dood van Mohamed Achrak.Dit boek beukt. Het leert je te kijken. Het hele boek door denk je: welk standpunt neemt dit personage in? Ben ik daar als lezer iets mee? Het antwoord is even onduidelijk als het duidelijk is. Wanneer je als lezer denkt: “hé nee, zo zie ik dit of dat toch niet”, zit je een pagina verder, en krijg je de uitleg voor een gesteld punt. En eigenlijk is dat pijnlijk waar. Helemaal. Zonder ergens ooit maar opdringerig te zijn. Heerlijk boek. Misschien: moet je uit Antwerpen komen om het boek helemaal te kunnen volgen. Misschien: moet je je eigen kleine meninkje kunnen herzien. Misschien: moet je wat actueel was in 2002 in je achterhoofd hebben.

Los: Roman / Tom Naegels.- Antwerpen - Amsterdam : Manteau - Meulenhoff 2005.- 183p.- ISBN: 90 8542-008-3

Lezen en schrijven: een sfeer

Hoera! 20 december hou ik op mijn zoldertje een feestje voor mezelf: gezeten in de zetel, pen en papier in de aanslag. Op 20 december wordt voor de (hoeveelste?) zoveelste keer "Het Groot Dictee der Nederlandse Taal" uitgezonden! Hier doe ik altijd gretig aan mee. Het verbeteren van al die onverklaarbare woorden in dit dictee is de hel, en ik raak nooit onder 30 fouten, maar kom. Ik vind het dan toch nog steeds leuk: "Ik heb meegeschreven!" Paul van Loon heeft dit jaar het kinderdictee geschreven. Dit wordt uitgezonden op Ketnet, op 16 december. Aan het kinderdictee heb ik vorig jaar ook meegeschreven: het viel me op dat ik van mezelf al een tijd weet dat ik moeite heb: Wanneer moet ik een D schrijven, en wanneer een T? DT is een makkelijk regeltje. Dat lukt wel, maar Voltooide deelwoorden juist eindigen...

Gentse KJV-winnaars uit 2006!

Gentse winnaars

Wie er op woensdag 5 april bij was in de Achilles Musschezaal van de hoofdbibliotheek, kent onze Gentse winnaars al. Voor al de anderen zetten we hier nog eens op een rijtje welke boeken het meest in de smaak vielen bij de leesgroepen uit Gent:

Groep 1
1. Echte kerels van Manuela Olten
2. Supermuis van Leo Timmers
3. De oude olifant van Laurence Bourguignon en Valérie d’Heur

Groep 2
1. De kerst van de keizer van Ann Lootens
2. Wow! Wat een wolf van Stefan Boonen
en ex aequo Saar en de koe van Riet Wille

Groep 3
1. Als ik niet toevallig de hond van tante Doris verwisseld had van Ingelin Angerborn
2. Lodewijk de koningspinguïn van Dimitri Leue
3. Ik staak van Amélie Couture

Groep 4
1. Een neus van Jupiter van Richard Scrimger
2. Zwart in je vel van Renate Ahrens
3. Het Kronosproject van Johan Vandevelde

Groep 5
1. Huilen naar de maan van Gerda Van Erkel
2. Mijn gele ster van Eva Wiseman
3. De roep van zotte Lotte van Hedwig van de Velde

Groep 6
1. Ik is een ander van Patrick Cooper
2. Bo, mijn vriend van Vera Delava
3. Met huid en haar van Marita de Sterck

Nu is het afwachten tot het nationale boekenfeest op 21 mei. Dan weten we of de rest van Vlaanderen voor dezelfde boeken koos. Vergeet je niet in te schrijven voor dat nationale boekenfeest! Het is in Gent, in en rond de bibliotheek en de Vooruit, dus dat is ideaal.