Zomer 2025
In de zomer van 2025 trok ik naar Zweden, en wist ik dat het goed zou zijn. Want voor kinderboeken, en met gelijkgestemde zielen bij wie je vier dagen nooit moet uitleggen waarom je doet wat je doet. Dat is rustgevend. Hier en hier kun je nog meer lezen over dat fantastische avontuur, dat ik volgend jaar opnieuw zal ondernemen.
jarig zijn in de Efteling is het leukste wat er bestaat!
In de winter van 2025 gaf ik mezelf een paar overnachtingen vlakbij de Efteling cadeau, en ging ik na lange tijd (er is echt een tijd voor Corona en de tijd daarna) twee dagen in mijn eentje naar de Efteling.
Het gaat allemaal te vlot...
En toen werd het Oud en Nieuw, met kaarsen, kerststalletjes, extra licht en gezelligheid. En toen kwam 11 januari. Ik lees met mijn juryleden om het oude Sinbad uit te wuiven, in de kelderruimte daar, van het zwembad. Daarna gaan mijn juryleden zwemmen. Samen met mijn collega's zet ik het nieuwe jaar in. Ik heb een dikke, blauwe ader die als een hard stuk touw voelt sinds kerst. Ik besluit "morgen naar de dokter te gaan." Die stuurt me door voor een echografie. Leve mijn huisarts, leve die echografie. "Mevrouw, weet u dat u een bol in uw been hebt?" Nee, dat weet ik niet, want ik heb behalve van dat blauwe touw, dat ook al een heel stuk aan de beterhand is op 11 januari, nergens last van.
Leve mijn artsen en psycholoog!
En toen liep het jaar maar door, en bedenk ik dat ik toch maar een luguber cadeautje kreeg voor nieuwjaar. Mijn huisarts zorgt voor een vlotte gang van zaken om afspraken in alvast twee ziekenhuizen te krijgen, waar ik CT-scans en MRI-scans onderga. Mijn psycholoog en ik zien elkaar in die periode heel vaak, en dat helpt me om de boel helder te kunnen blijven zien, en om te merken dat je nooit "te positief" kunt zijn.
Het kankerkampioenschap voor junioren / Het ziekste spelletje ooit van Edward van de Vendel
Dit boek heeft mij dit jaar al geweldig goed geholpen. Het boek werd in 2011 geschreven in samenwerking met de toen 15 jarige Roy Looman. Nu 26, en arts. Geen oncoloog, maar hé.
"Max" in het boek beschrijft alle ellende, stank, en pijn, maar "ik ga niet dood".
Ik ook niet. Er zit een zeldzaamheid in mijn been, en ik ga onder zeil, maar dat ik hierdoorheen kom is volkomen waar.
Waar ook "Het kankerkampioenschap voor junioren" / Het ziekste spelletje ooit" positief blijft van toon, is dat ook hoe ik hierin wil staan.
Blijven lezen!
En dat lukt nog ook. Ik (her)lees, ontdekte in 2026 "Mensen als zonnen en mensen als manen" van Xillan Macrooy van uitgeverij Blauw Gras, een uitgeverij waar ik - geloof ik - elk boek dat bij hen verschijnt, wil lezen. Omdat ze bij elk boek uitleggen waarom ze het uitgeven, en omdat de uitgeverij doet wat ze belooft: nieuwe geluiden keihard laten klinken en kansen geven.
Mijn tas naar het ziekenhuis zit vol boeken!
Ik zal het lijstje dat gekozen zal worden niet op dezelfde dag te zien krijgen. Ik zal dus darts spelen en op goed geluk wat boeken uit dat lijstje plukken. Het nieuwe boek van Rindert Kromhout, over nepnieuws, kwam ook net optijd uit, en heet "Geloof mij maar".
Bij Blauw gras verscheen ook "Zegeningen" van Chukwuebuka Ibeh.
Na het lezen van 19|91 van Tom Rijpert wil ik ook zijn tweeluik over De zeven sleutels lezen. Een wereld bevolkt met trollen, kabouters en alles wat een goed fantasieverhaal of sprookje moet hebben. Ik ben er alvast erg benieuwd naar.
Het is zo gek...
Ik ben benieuwd, naar alles. En ik vind het nu al raar dat ik na mijn ziekenhuisopname genezen zal zijn. Maar ik kan dat, blijkbaar. En ik wil en zal dat ook, genezen. Aan boeken, verhalen, en die gedachten kan ik me stevig vasthouden. En bedenken dat ik gelukkig geen kind meer ben, omdat een kind de hele boel nog harder alleen maar kan ondergaan. Ook daar weet ik alles over.
Dankjullie...
Om dit stuk te lezen, of om er boekentips uit te plukken. Dat mag ook, en lezen is goed voor je.