Nog meer autobiografische boeken voor jongeren
Naast dit tweede boek over de zoon van Thomas Mann, schreef Rindert Kromhout in hetzelfde genre (Semi-autobiografische fictie) voor jongeren ook al over de Engelse schrijfster Virginia Woolf en de Bloomsburygroep.
Rindert Kromhout schreef met dit tweede boek over de familie Mann een zeer goed gedocumenteerd boek, getuigt de lange bronnenlijst.
“Een Mann” ging meer in op de familiebanden tussen de gezinsleden onderling, in dit boek draait het vooral om Klaus, die nogal als eenling in het leven staat, en vooral vol is van zichzelf en zijn schrijverschap. Dat komt mooi uit de verf. Tussendoor zien we dat Klaus Mann zich in het verderf stort door het gebruik van morfine, en dat hij nood heeft aan jongens om seks mee te hebben.
Geen liefdevolle relatie
Dat hij daardoor een echte liefdevolle relatie mist, is mede te danken aan zijn vader, Thomas Mann, bij wie Klaus nog steeds het gevoel heeft van in zijn schaduw te staan. Klaus wil het koste wat het kost, goed doen, vooral voor zijn vader. Getuige hiervan wat zelfs op de cover van dit boek is belandt: “Ik heb zo mijn best gedaan, ik heb zo mijn best voor jou gedaan”.
Dit willen goed doen, zodat een vader trots kan zijn op zijn zoon, waart doorheen het boek, en is hartverscheurend. Het typeert Klaus helemaal.
Zus Erika is tegenover zijn sombere en donkere zelf, een echt zonnetje in huis, die van vrouwen houdt, en er niet voor terugschrikt om twee vrouwen lief te hebben. Zij verzet zich met haar toneelgezelschap “Die Pfeffermuhle” eveneens tot de Nazi’s. Ze levert kritiek op haar manier, al moet de hele familie hiervoor op termijn, naar Zürich vluchten. Eigenlijk wil de hele familie vooral blijven doen wat ze doen: voluit leven, zonder wat ze het liefst doen uit het oog te verliezen: schrijven en toneelspelen.
Kromhout weet hun wereld perfect te vatten, en het is bijna niet te geloven dat geen enkel personage uit dit boek nog in leven is, en dat mensen van nu hen nooit meer kunnen tegenkomen. Alle personages spatten werkelijk van de bladzijden af. Dat ook Thomas Mann voor de mannen zou zijn geweest, is iets wat zijn echtgenote oogluikend toelaat: hier wordt niet verder over gesproken, hoewel iedereen binnen de familie dit weet.
Met liefde geschetst
De personages in dit boek zijn haast met liefde geschetst, zo lijkt het wel. Levendige dialogen tussen personages onderling worden afgewisseld met toneelspelen en schrijven. Het verzet tegen de Nazi’s doet Klaus doormiddel van Die Sammlung, een literair tijdschrift dat hij in ballingschap (waar niet veel van te merken is, omdat hij tussendoor vlot naar Parijs en Zürich pendelt per trein) in Amsterdam maakt, en waarvoor hij andere Duitse “ontaarde schrijvers”, zoals de Nazi’s dat noemen, kan aantrekken om mee te werken. In Duitsland vinden ondertussen boekverbrandingen plaats.
Zijn vader is doorheen het hele boek erg naïef als het over de komende tijd gaat, want hij denkt dat je met schrijven en boeken alles wat er te gebeuren staat in Duitsland, een halt kan toeroepen. Met wat wij als lezer nu weten is dit inderdaad zo, maar in de wereld die Kromhout zo kleurrijk weet te omschrijven, is Thomas Mann net heel geloofwaardig, hoewel zijn vrouw en kinderen evengoed zien dat hij naïef is. Broer Heinrich Mann is het perfecte tegengewicht.
Levensecht geschreven boek dat ideeën meegeeft waarover na te denken is, ook in deze tijd. Misschien wel: zéker in deze tijd. Kromhout weet de wereld van de familie Mann perfect te vatten. Het is bijna niet te geloven dat geen enkel personage uit dit boek nog in leven is, en dat mensen van nu hen nooit meer kunnen tegenkomen. Alle personages spatten werkelijk van de bladzijden af.
En ik was zijn held / Rindert Kromhout.- Amsterdam : Leopold, 2018.- 304p.- ISBN 978 90 258 7612 8
Geen opmerkingen:
Een reactie posten