Posts tonen met het label tien jaar. Alle posts tonen
Posts tonen met het label tien jaar. Alle posts tonen

zaterdag 19 november 2016

Misschien wel alles in één boek


"Misschien wisten zij alles" is een wonderlijk boek, waarin je blijft lezen. Er wordt vast ook duchtig in gefeest. Volgens mij worden er zelfs jassen gevierd.

woensdag 16 november 2016

Lang zullen ze leven!

En dat mag in dit album van (De) Kiekeboe(s) letterlijk worden genomen. Of er veel gezongen wordt in dit boek? Dat valt te betwijfelen.

dinsdag 15 november 2016

maandag 14 november 2016

zondag 13 november 2016

Gefeliciteerd, Paul van Loon, met 25 jaar "De Griezelbus"!

Omdat alleen vieren nergens op slaat!

De Griezelbus en ik

(nog een keer, omdat er op dit autokerkhof misschien mijn allerfavorietste wezens ooit ronddolen: weervolven!)

zaterdag 12 november 2016

Daar is De Griezelbus!

Het is donker, en stil. We bevinden ons op school, en we wachten op de bus die met ons een griezeltoer gaat maken. Deze bus, dames, heren, kinderen en ander gespuis, die bestaat dit jaar 25 jaar! Dus die komt ook gewoon langs op dit boekenfeest!

Beware!




zondag 6 november 2016

2006-2016: Tien jaar liefde voor letters en boeken op het net!

Tien jaar, zo lang bestaat dit weblog vandaag. De liefde voor kinder- en jeugdboeken bestaat en bestond al veel langer, merkte ik toen ik vijftien werd. Dat kunt u hier lezen. Het internet bestond toen ik 15 was nog niet. Ik verzamel auteurskaarten, en koop boeken die maximaal 350 Belgische frank kosten. (€8,67)

De Boekenbeurs in november, waar ik in 1992 mijn eerste stapjes binnen zet, kost me dat jaar 100 frank. (€2,50)

Ik merk dat ik steeds naar jeugdboeken blijf kijken, en blijf zoeken. Dat ik ze als ik 16 ben anders lees dan toen ik 12 was.

En nu ik volwassen ben, kan ik de dubbele bodems zien, en ben ik maar wat blij te merken dat Jeugdliteratuur, Jeugdboeken een genre is met heel veel verschillende kasten, schuifjes, valse wanden, en weet ik wat allemaal nog meer.

“Maar dat is een kinderboek!” is een uitroep die ik maar al te vaak hoor. Vaak komt die uit de mond van mensen die nooit meer een kinderboek hebben gelezen sinds ze zelf kind waren. Het leuke is dat je hun mond kunt zien openvallen als je erin slaagt om hen eens om het hoekje te laten kijken. Dat hoekje waar geen stapels boeken je toegrijnzen, maar waar de boeken staan die dat ietsiepietsie meer aandacht zouden mogen krijgen, en die ze van harte verdienen.

Die stapels, dames, heren en kinderen, die vindt u wel vanzelf. Ze grijnzen je aan, en ze hebben meestal geen duwtje meer nodig.
Ik ben destijds met dit blog begonnen omdat ik op het net rond kinderboeken en jeugdliteratuur mijn gading niet vond. Ook toen bestonden ze al: een paar gekke mensen die met hun passie op het net opdoken.
Heel veel plezier, de komende tijd, met boeken waarin wordt gedanst, gegeten, gedronken, en waarin gefeest wordt. Of niet.

Het peperkoekenhuisje in De Efteling. Waar snoep en taart nooit veraf zijn. Of integendeel?
Ik wens u een heel fijn feest.