een awardje met gevolgen

De mama van Kleine Man kreeg een award, maar moest hiervoor in ruil tien geheimpjes over zichzelf prijsgeven. En toen kreeg ik dezelfde opdracht! Jeey!
10 dingen die u (misschien niet) over mij wist...

1. "Lena", mijn alter ego op het internet is genoemd naar Lena, het hoofdpersonage uit "Kus me" van Bart Moeyaert, een boek uit 1991. Jaaaren geleden was het bijna eng, zo erg als wij op elkaar leken.
2. Toch is "Suzanne Dantine" - een boek dat later opnieuw en helemaal herschreven verscheen onder de titel "Wespennest" - met een beetje voorsprong mijn favoriete Bart Moeyaertboek. Omdat "Suzanne Dantine" gebruik maakt van flashbacks, en ik dat na één leesbeurt compleet niet doorhad. Toen dat wel zo was, begreep ik het boek, en haalde ik er veel meer uit.
3. Zonder Bart Moeyaert, die ik op mijn twaalfde leerde kennen, zou ik nooit zijn geworden wie ik nu ben: een jeugdboekenminnend mens die daar zoveel mogelijk mee wil doen. Dus ja: ik ben schatplichtig aan Bart Moeyaert...
4. Ik heb de Harry Potter-boeken van JK Rowling, waarvan ik gedacht had om me niet te laten meeslepen - mislukt!:-) - pas leren kennen bij "Harry Potter en de Vuurbeker", en dat is, eerlijk gezegd, samen met "De gevangene van Azkaban", volgens mij steeds het herlezen waard. Ik vind "De Steen der wijzen" eigenlijk maar niets.
5. Cyndi Lauper's muziek heb ik leren kennen via het lezen van "Nikki Nikkel" van Marc De Bel.
6. Na een eerste keer "Jaspers Vlinders" van Johan Vandevelde te hebben gelezen, schrok ik nog geregeld wakker, omdat ik met dat boek bezig bleef.
7. Om af te kicken hiervan, en omdat ik niets meehad op een treinrit richting E. kocht ik het eerste beste boek van Vandevelde dat ik in de boekhandel tegenkwam, en dat werd "Elfenblauw". Wat ik ook erg, erg goed vond.
8. Roy Orbison's muziek is na het lezen van "De Helaasheid der dingen" van Dimitri Verhulst nooit meer dezelfde muziek...
9. Ik lust absoluut geen zwarte beulingen of bloedworst. Dat heeft alles te maken met een "eetincidentje" op school, waarbij we "MOESTEN" eten. Ik had, na het doorslikken van zo'n goor iets, altijd het gevoel dat ik ging flauwvallen.
10. Ik vind, als ik één figuurtje uit de Studio100-stal moet kiezen, clowntje Bumba wel schattig. Ik vind de Bumba-site ook een erg leuke site, die wat mij betreft een beetje verderborduurt op Tiktak, waar ikzelf mee ben groot geworden.

Nu moet ik dit boeltje ook nog verder doorgeven, geloof ik...

Dr Henkenstein, Em en Karin krijgen de eer om ook tien dingen of dingetjes over zichzelf te vertellen...

Boekenblues met een lijstje - 3

Gisteren kwam ik binnengewaaid en was neefje E. (iets ouder dan acht maanden) bij ons. Zijn mama was van plan om net te gaan vertrekken, maar deed dat omwille van mij - joepie! - toch maar even niet, neefje E. was trouwens nog van geen kanten moe. Dus was ik helemaal heppie: ik had een voormiddagje in A. rondgehangen en was iets gaan eten achteraf. Als ik het over "ik ga winkelen" heb, weten veel mensen dat ik NIET opzoek ga naar schoenen of andere kleding. Nee, de Boekenbeurs had zijn gevolgen, ik kwam thuis met een tas vol boeken. Ook met "Het boek van Mannetje Koek", een boekje van Pieter Gaudesaboos en Lorraine Francis, in de vorm van - ohjee! - een koekje! Aangezien "Mannetje Koek" een kartonboekje is vond ik dat ik op ooghoogte met neefje E. moest gaan zitten. Zijn vingertje wijst naar het koekje op de eerste pagina. En wat deden wij met z'n tweeën? Interacteren! Zeggen dat E. naar een koekje wees, natuurlijk. Heerlijk!

Boekenblues met een lijstje - 2

Mijn lijstje bestaat intussen uit een paar boeken minder, wegens "gekocht intussen." "Lucas in de sneeuw" is intussen trouwens al uitgelezen en ik vind het PRACHTIG. Een boek over sneeuw, en over dingen die onomkeerbaar veranderden in het leven van een jong iemand. En over wat sneeuw met een boek kan doen. In dit geval zorgt de sneeuw ervoor dat je een heel warm, heel menselijk boek leest, met erg mooi taalgebruik. Een boek om heel stil van te worden.

Boekenblues met een lijstje - 1

Ik geloof dat mijn boekenbeurs er voor dit jaar opzit, al is dat nog niet helemaal zeker. Het is 6 november: er blijven nog vijf dagen over. Ik ben erg flink geweest, al zeg ik het zelf: mijn Pipi Langkous-boekje en een balpen waren hierbij mijn hulpmiddeltjes. Ik heb GEEN boeken gekocht, alleen drie kaartjes met prentenboekillustraties, bij de stand van de Eenhoorn.
Maar dat lijstje, oh, dat lijstje...

Per Nilsson heeft een nieuw boek uit "De terugkeer van Melisse", en aangezien Per Nilsson een naam als een klok is, heb ik dat opgeschreven. Verder staat Koos Meinderts met "Lucas in de sneeuw" erop, een boek dat ik eigenlijk al heel lang wil, en nu zal het er wel eens van komen, net als "Keizer". Ook: De Kleine Odessa, een tip op Vertel Eens, en dat is zowaar een boek over boeken! Ik zou wel gek zijn als ik het niet kocht. (U heeft het wellicht al gemerkt: ik HEB graag boeken, lenen vind ik veel minder leuk). Binnenkort meer boekenbeursuitspattingen!

P.S.: Maareuh... Zal ik eens iets wereldschokkends vertellen? Ik lees op de prima - nieuwe - webstek van Jaap Friso nog veel meer moois, veel meer moois dan dat ik op de Boekenbeurs al ben tegengekomen, eigenlijk. Mja. Dat Kate DiCamillo ook een nieuw boek heeft, bijvoorbeeld. Hoera!

313: misschien wisten zij alles

Willy Thomas en Benjamin Verdonck, naar het boek van Toon Tellegen, in Het Paleis, zondag 12 december 2004

"Kan kunst de wereld redden"?

Het antwoord op deze vraag, als je bovenstaande voorstelling hebt gezien, luidt volmondig: JA! En geen klein beetje. De "Tellegenbijbel" heeft het al helemaal, en het is gewoon subliem wat Verdonck en Thomas ermee aanvangen. Heerlijk. Sommige dingen of elementen komen NIKS bij de verhaaltjes doen, maar ze doen je wel van je stoel rollen van het lachen. Zoals de "dans met de kopjes", waarbij een van de acteurs aan een touwtje trekt, waardoor de kopjes, die omgedraaid op de scene staan, aan het dansen gaan, en af en toe stukvallen. Jaja.
Of de briefjes die door de dieren geschreven worden, die door de zaal "letterlijk" komen aanwaaien. Heerlijk.
Bij het binnenkomen in de "serre"-gang, in de kelder, daarna naar het zevende verdiep lopend, ruik je de cake al, die Verdonck en Thomas voor je bakken. Het zingt, het vertedert, het zindert na, het leert je: "tiens, dat boek is ECHT wel dikker dan ik dacht! Ik ben een paar verhaaltjes tegengekomen tijdens de voorstelling, waar ik nog nooit aan toegekomen was, zoals dat van de zandvlieg, die voor haar verjaardag een briefje naar alle dieren schrijft, en daarop naar een "suikerkorreltje" vraagt" en verder niks. Niemand mag aankloppen, niemand mag blijven staan wachten, de dieren moeten alleen dat suikerkorreltje voor de deur leggen, zodat er een berg ontstaat, en waar de zandvlieg heel erg blij mee is, wanneer ze in bed kruipt. Ze fluistert van onder de dekens: "dankjulliewel"... Super.
Het verlekkerd zijn op chocolade en taart met nootjes... Ach, ik kan nog UUUREN doorgaan!
Hier kun je de boekbespreking lezen.