Een beetje onontwarbaar kluwen aan familiebanden...

Boeken waarin de duivel en weerwolven voorkomen, hebben een voetje voor bij mij. En dus sprak "Duivelsstrijd" van Wendy Stroobant  me om die reden ook wel aan. En toch: Een teveel aan verhaallijnen, zoals wie de vader van Lieven is.  Lieven is de zoon van de beul. Hij loopt op een nacht tegen de knappe Dorothea aan, die prompt zijn gezicht openkrabt. Zij is de nicht van Bisschop Hemelsoet. Lieven vind haar meteen iets aparts hebben, de twee worden verliefd op elkaar. Maar mag dit wel? De familiegeschiedenissen van Lieven en Dorothea zijn een beetje een onontwarbaar kluwen, en dat is jammer, want nu zit er in "Duivelsstrijd" veel op een hoopje. Want "Duivelsstrijd" is wél een boek dat blijft boeien.  Dit boek speelt in de 17e eeuw, en Stroobant maakt daar er een boeiende tijd van.  Een tijd waarin het geloof in heksen en weerwolven welig tiert.
Duivelsstrijd / Wendy Stroobant.- Leuven : Davidsfonds Infodok, 2012.- 167p.- ISBN 978 90 5908 457 5

Een schouwvliegje*

Ik vind de nieuwe Vlaamse minister van Cultuur maar niks. Wanneer krijgen we nu eindelijk eens een Vlaams Minister die WEET wat "cultuur" inhoudt, zonder steeds maar bij kermiskoersen en de Ronde van Frankrijk uit te moeten komen? Dat is namelijk geen cultuur, dat is sport. Zomaar - op televisie dan nog - verkondigen dat je niet meer weet wat het laatste boek is dat je las: wraakroepend vind ik het. Doe als gepassioneerde mens maar rustig verder met kinder- en jeugdliteratuur, laat je de zinsneden als "ach, als ze maar lezen, al zijn het kilo's Geronimo Stilton: ze lezen dan toch?" welgevallen en ga toch stug door.
Wees fan van iedereen die fijne boeken schrijft, zoals ik de laatste dagen bij mezelve opmerk. (ik draag Erwin Mortier al jaaaaren een erg warm hart toe: wat kan die mens schrijven!) Vind niet dat "Cultuur" of "Theater" een luxeproduct is. Want dat is het NIET. Sla er gerust de cultuurbrochures van de culturele centra op na: wat een fijn seizoen wordt het! En dan vergeet ik de boekenbeurs nog. (Maar maak daar lijstjes en haast je dan naar de boekhandel: dat is rustiger shoppen dan.)Cultuur is elitair? En dan?
Cultuur, daar horen goeie kinder- en jeugdboeken bij? Graag!
Goeie kinder- en jeugdboeken doen veel:
*ze kunnen een goed verhaal bevatten*knap in elkaar zitten*(liefst deze twee samen)*je naar een andere wereld voeren.
*je naar adem doen happen.
*je laten wakker liggen. (echt hoor!)
*je doen LEVEN.

*Met dank aan Erwin Mortier: zou ik "schouwvliegje" in het woordenboek krijgen?

teasertje met glittertjes!

En wel eentje voor het eerste boek van David - Lou - Walliams, de acteur en bedenker uit Little Britain.
En ik ben fan. Bijna onvoorwaardelijk.
Maar zou dit ook willen zeggen dat "De jongen in de jurk" een goed boek zou zijn? In dit geval: jazeker. Het boek gaat over Dennis. Dennis woont samen met zijn vader en twee jaar oudere broer John in een saai huis in een saaie straat, en sinds zijn mama weg gelopen is, heeft hij ook een saai leven. Maar Dennis heeft een grote passie: zich verkleden als meisje...
Verwacht echter niks problematisch, want dat is het absoluut niet. Het is een vrolijk boek geworden, waarin de volwassen lezer wellicht elementen terugvindt uit Walliams' Little Britain.
Lezen! Nu!

Eric Carle bij Google!

Het is de eerste lentedag, meldt Google, en voor de gelegenheid hebben ze Eric Carle gevraagd om hun logo te ontwerpen: zelfs Rupsje Nooit Genoeg ontbreekt niet. Hoera!

Teasertje (2)

De Hondeneters / Marita De Sterck
december 1917, volop oorlogstijd. Honden zijn in Rupelmonde, Boom en omstreken niet meer veilig, mensen moeten immers ook leven. Wanneer Victors hond Django op een dag niet thuiskomt, besluit Victor hem te gaan zoeken... Zijn tocht voert hem langs kroegen waar hij nooit eerder mocht komen van zijn overbeschermende ouders - hij heeft "vallende ziekte" - meisjes heeft hij nog nooit gekust, want dat bracht ongeluk, voor hem althans. Ga mee op zoek naar Django, maar vergis je niet: je hebt een heel wreed boek in handen... Maar mooooiiii!

De stad van de dromende boeken / Walter Moers

Ik geloof dat ik een beetje genoeg heb van kinderboeken, even. Maar wat zou ik dan lezen? Ik beslis dan maar dat het het boek met het formaat van de drie gebundelde boeken van "In de ban van de ring" zal worden, zijnde "De Stad van de dromende boeken van Walter Moers, anders dan de naam doet vermoeden, iemand met de Duitse nationaliteit. Het boek is een boek vol boeken! Letterlijk! En dino's, die gek zijn van lezen, die jankend hun boeken lezen, die er graag een soort gekte voor over hebben. Ze hebben allemaal een dichtpeet, iemand die hen de liefde voor boeken bijbrengt. (Jawel, IEDEREEN leest er graag, en iedereen kwekt erover. Zomaar op café. Over letters die juist zijn, redactie die mis is gegaan, etc. Wat een zaligheid voor iemand als ik! Ik wil naar Zamonië! Maar ik vraag me wel af hoe ik 509 bladzijden ooit moet gerecenseerd krijgen...:-)

Veel letters en weer tegelijk...

Maar dat hoeft niet negatief te zijn, wanneer twee boeken me tegelijk kunnen boeien. "Vaderland" (Joseph Pearce) is een roman over een Joodse familie, beginnend in 2008 in België, en eindigend in 1829 in Polen. Tussendoor lees je hun welvaren, en het lijkt erop dat alles mooi zal samenvallen, afgaand op wat ik tot nu toe las. Pearce's stijl is rustig, rustgevend ook, zonder al te groot beschreven acties. Kijk ook hier eens. Ik geloof dat ik nu ook gauw "Het Belang van Edward Lindeman" en "Maanzaad" zal gaan lezen van hem. Ben benieuwd.

Het tweede boek waarnaar ik nieuwsgierig geworden was na wat surfen op het net, was "Cadans" van Micha Meinderts, over een 14 jarige jongen die met zijn verjaardag ontdekt dat hij jongens leuker vindt dan meisjes - wanneer hij zijn beste vriend kust. Hij weet helemaal niet goed hoe het nu verder moet, want het thuis, in Arnhem, vertellen (we hebben het over 1977, toch een heel andere tijd dan nu, zo blijkt), is uitgesloten. Het lijkt erop dat hij dan maar, al was het maar ter zelfbescherming, "in de kast" zal blijven. Of niet? Arthur is een heerlijk personage, naar wat ik - 40 bladzijden ver - kan opmaken. Hij is helemaal niet zielig, en heeft heel wat daadkracht in zich. Daadkracht waarvan de lezer kan gaan glimlachen. En hoera hoera, er komen nog twee delen over Arthur! Het leuke is ook dat je zijn ontwikkelingen zal kunnen volgen: het eerste boek begint op Arthurs 14e verjaardag, en eindigt in 1981, wanneer hij 18 is. De auteur wil tot Arthurs 40ste gaan. Iets om naar uit te kijken, lijkt me.

Het boek in mijn tas...

"een minuut eerlijkheid" van Bjorn Sortland. Ben nog maar helemaal aan het begin van het boek, Frida weet pas dat er misschien iets mis is met haar ogen, en ze minimaliseert haar angst over "dat het misschien erger is of zal worden, en wat als ik mijn zicht helemaal zal verliezen?" tegenover haar moeder. Frida is - voor het eerst sinds lang kwam ik dat nog eens tegen in een boek - een spiegel voor me.
Tussen al het telwerk en de ijzige kou door, raak ik toch nog in een boek ondergedompelt...

Boeken in 2009 (2)

Ik geloof dat ik "Soldaat Wojtek" van Bibi Dumon Tak moet gaan lezen, heel binnenkort, na drie dagen telwerk ofzo...

Boeken in 2009...

Er zal altijd wel IETS moois in de nieuwe boekenoogst voor een nieuw gestart jaar zitten, maar "Weduwnaars en wezen" van Bart Moeyaert, aangekondigt voor 17 maart 2009 is toch iets waar mijn "hoera"gevoel van naar boven komt... Het lijkt al lang geleden dat er van Moeyaert nog een roman is verschenen.

Weer een vers boekenjaar...

Al mijn bloglezers: een geweldig 2009, boordevol letters en parels van boeken gewenst!

Teasertje...

En wel eentje over "Kinderen van Amsterdam" van Jan Paul Schutten en Paul Teng. Er is al wat inkt over het boek gevloeid, en dan vooral over de kwaliteit ervan. Daar gooi ik dan graag nog wat inkt bovenop, en straks wanneer ik het uit heb, nog wat. Ik ben 27 bladzijden ver, en ik kom ogen en hersencellen tekort om alles in me op te nemen. Maar dat komt NIET omdat het moeilijk geschreven is: helemaal niet. Dit is één der non-fictie boeken die ik graag zal uitlezen, en geen waar ik af en toe in zal bladeren. Je hebt strips, waarnaar je graag mag kijken, en lezen wat er staat. Je hebt kleine verhaaltjes over feiten van toen, en mensen die toen leefden (1 lettertype) ; je hebt feiten van nu, die moeten duiden wat zal komen (een ander lettertype), en nog feitjes in weer een ander lettertype: maar allemaal netjes gescheiden, niet doorelkaar. Dat maakt dat je ontzettend veel leest, zonder een overdosis tot je te moeten nemen. Heerlijk! Lezen! Nu!

Griezelen! Hoera!

Ik lees met graagte momenteel "De Griezelbus 6" van Paul van Loon. Ergens in mijn achterhoofd rinkelt heel zacht een belletje: "geniet ervan, 't is het laatste boek". Zondagmiddag, ik hang een beetje rond op het net, en op de site van van Loon. In het gastenboek, op de een of andere verre pagina van 2008 lees ik zowaar van de beheerder: "de griezelbus 7 is voor september". Hoera! Zo zie je maar weer: 't is niet omdat je graag "literaire boeken" leest, of dat je als volwassen veellezer al veel hebt gelezen en gewend bent, je andere dingen uitsluit... Leve de zombies en de weerwolven! Maar dat zei ik ook al eerder...

Wow!

Heerejee zeg, het is een kanjer van een boek, met heel kleine lettertjes en redelijk dun papier, maar WAT een boek is "De Boekendief" zeg. Het blaast me omver, het lijkt wel de wolf die het huisje van de drie biggetjes komt om blazen. Al is dit laatste zinnetje misschien wat oneerbiedig. Al die inzichten! Die personages! Ik geloof dat ik trouwens nog een antwoord heb op deze discussie: ik denk, dat, wanneer je in je boek ALLEEN maar niet-sympathieke mensen stopt, je geen goed boek hebt, of wanneer je er alleen maar somberte in stopt. Deze "De boekendief" bevat alles : personages die sympathiek zijn, om tegengewicht te bieden tegen een ander personage dat niet zo sympathiek is. Dit boek toont je hoe de wereld in elkaar zit/zat, tentijde van WOII
Alles voor ontspanning, maar ook alles om veel verder te kijken dan dat je neus lang is. Héérlijk boek.

Het Literair Museum in Hasselt...

Het moet nu alweer zes jaar geleden zijn, toen ik me voor de eerste keer liet zien in het Literair Museum in Hasselt. Toen voor "Oorlog in Kinder- en Jeugdliteratuur" - geloof ik. Het is een erg fijn museum, vol hoekjes, kantjes en boeken. Veel hout en krakende trappen, heerlijk.
Dat museum heeft volgens Libelle van 19 juni nu ook een eigen webstekje: http://www.literairmuseum.be. Vos en Haas, de creaties van Sylvia Vanden Heede en Thé Tjong-Khing hebben sinds een jaar of zeven een aparte plaats ingenomen in mijn leesleven. (Meer weten? Het label "Jeugdboekenweek 2002" op het blog biedt uitkomst!). Het Literair Museum heeft tot 7 december 2008 een tentoonstelling lpen met tekeningen van Thé. Dat zou zelfs de allereerste keer in België zijn, lees ik in het stukje in Libelle. De tentoonstelling heet "Vos en Haas en hun Sprookjesvrienden". Ik geloof dat ik alweer zomerplannen heb...

Bedenkelijk...

Gezien op de tram vorige week: een lezende man, in een dik boek waarvan ik de titel niet kan zien. Hij maakt kanttekeningen in zijn boek. Met een balpen! De gruwel!

Misselijk...

Ik lees met veel graagte "De Gelukvinder" van Anoush Elman en Edward van de Vendel. Meermaals denk ik: "Bah, ik voel echt wat Hamayun voelt, wanneer beschreven wordt hoe hij in bepaalde omstandigheden op zijn tocht, vervoerd wordt. Mijn maag keert mee.

't Is beloofd, iedereen gaat weleens dood...

Deze week, en terecht, eigenlijk: heel veel trammelant omtrent de dood van Mijnheer Hugo Claus. Soms zijn er van die dagen of weken dat je merkt dat iedere kunstenaar die jij goed vindt, of dat nu een schrijver, een zanger, een dichter of who ever ook, is - tegelijk doodgaat. Hugo Claus wordt op 29 maart gecremeerd. Net lees ik op de Papieren Man dat Ed Leeflang, de man die onderandere de Kikker en Pad verhalen van Arnold Lobel mee vertaalde, is overleden. Hij werd 78.

50 jaar de Smurfen

50 jaar geleden tekende Peyo zijn eerste smurfen. Hier kun je een erg fijne site vinden rond De Smurfen, aan wie ik zelf ook fijne herinneringen overhou. Wij lazen vroeger de mini-leesboekjes over de Smurfen, en ik herinner me "De leerling toversmurf", over een jonge smurf die wil leren toveren. Maar Grote Smurf vindt hem nog te jong, en de jonge smurf gaat zelf op onderzoek uit, met alle gevolgen vandien. Bovendien belandt hij in de handen van de gemene tovenaar Gargamel...
Ik geloof dat ik mijn eigen smurfenpaddestoel maar weer eens even ga bovenhalen dit jaar. Kan ik fijn meevieren.

Het mooiste kinderboek allertijden...

Help! Hoe kan ik nu tussen zoveel parels één boek kiezen? Lobel, Tellegen (Hoewel, als ik tussen Lobel en Tellegen zou kiezen zou ik helemaal achter mijn keuze voor Tellegen staan), DiCamillo, "Het oneindige verhaal" (is mij iets té oneindig, te lang, te...), Madelief bekoorde me niet, om maar een paar titels te noemen