2025 zit er bijna op. 2025 was mooi, goed, warm en soms triest. Zo gaat dat in een mensenleven, zullen we dan maar denken.
2025 was een jaar van boeken, reizen en verhalen. De zomer was al prachtig, en ik beleefde vier seizoenen in vier heerlijke dagen Zweden. Ik ging vliegen, maar merkte al snel dat het niet mijn favoriete manier is om te reizen. Zou het niets zijn om met een bezem door de lucht te kunnen zoeven? Met een aantal spreukjes om de weergoden daarboven, terwijl je open en bloot op je bezem probeert te blijven zitten, gunstig te stemmen?
2025 was een verhalenjaar zoals ik er nog maar zelden heb gehad, of misschien maakte ik er een verhalenjaar van voor mezelf.
In 2025 besloot ik dat ik mijn verjaardag eindelijk eens wilde vieren zoals ik dat eigenlijk al tijden wilde doen, grabbelde wat ik nog aan vakantiedagen had bij elkaar, en ik vertrok. Per trein, deze keer. In de winter, dat ook. Maar ik vertrok toen het licht was, en arriveerde in een voortreffelijk fijn hotel voor het donker. Een hotel vlakbij het leukste, gezelligste, verhalendste pretpark dat er volgens mij bestaat: Ik ging naar de Efteling! Dat het geleden was van VOOR de Coronaperiode liet zich voelen. Want had ik niet te hals groots en mooi vinden als wat ik er in mijn hoofd van maakte?
Wie wil weten wat ik over mijn voortreffelijk gezellige hotel vond, kan dat opzoeken. Het is evengoed een heerlijke plek waar het fijn thuiskomen is, vlakbij De Efteling.
En de Efteling dan?
Die is als je daar in je eentje naartoe gaat, NOG leuker, of dat vind ik dan, en nee, ik had dat niet van te voren bedacht, dat ik dat sowieso fijn zou gaan vinden. Maar je gaat en staat waar je wil, en ik vond het heerlijk.
Omdat ik in de Efteling ben laat ik mezelf twee heerlijke dagen los in het Sprookjesbos – geen Efteling zonder dat bos, anders kon ik net zo lief naar een dierentuin gaan, of naar een Belgisch pretpark.
Ik zie verhalen, denk aan de griezelige nieuwe bewerking die Stephen King en Maurice Sendak dit jaar op de markt brachten van “Hans en Grietje” bij het zien van het gelijknamige sprookje in de Efteling, maar merk dat de geur van taart en koekjes een beetje ontbreekt. Als je op de klink drukt bij het huisje van de heks, schiet de zwarte kat nog steeds naar buiten, en vraagt de heks nog steeds wie er aan haar huisje knabbelt. En toegegeven: ik vind de herkenbaarheidjes die je soms van ver hoort, nog steeds om vlinders van in je buik te krijgen. De snurkende wachters bij het kasteel van Doornroosje, of de reus van Klein Duimpje die hopelijk blijft maffen tot Klein Duimpje EINDELIJK die laarzen een keertje af pakt.
Roodkapje brengt volgens het liedje al een tijdje geen koekjes meer naar oma, maar wel bloempjes uit het bos. Terwijl de wolf al in het bed van oma is beland.
Jongeren willen ontdekken!
Ik merk ook – dat gaat zo als je alleen rondhopst – dat sommige jongeren de verhalen die ze zien uitgebeeld willen gaan ontdekken. Dat vindt deze boekenmens mooi. Dat ik goed moest letten op de Chinese Nachtegaal, want dat dat sprookje in 2026 in zijn huidige vorm verdwijnt: ik kan het niet heel erg jammer vinden. Ik ben wél heel benieuwd hoe ie zal terugkeren, en wat er dan in de plek van het paleis van de Keizer van China zal komen. (Zoek ik daar een reden om terug te komen? Moet ik een reden hebben om naar de Efteling te komen dan?)
Al boekte ik 2 dagen Efteling, de angst om iets te missen, om FOMO niet uit te spreken, zit er ook nu in, zelfs nu ik hélemaal mijn eigen zin doe. Andere mensen hebben dat vast als ze Disneyland, of Walibi bezoeken. En ik begrijp dat nog ook.
Ik zag de lichtjes aanfloepen toen het donker werd en het helaas ook heel erg begon te regenen, rook de stank – geen idee waar die vandaan kwam – bij het winterse Donutkraam, maar ik genoot!
Ik verhuisde naar de vervloekte Villa Volta om Hugo van de Loonsche Duynen, die zo hard naar rust verlangt, gezelschap te houden, maar bedenk nu dat ik zijn hele verhaal eigenlijk nog altijd niet helemaal ken. En dat voor iemand die graag verhalen leest over Bokkenrijders… En dat de muziek in Hugo’s woonkamer nog altijd even knap is dat ik er nog net niet emo van word.
Dat ik warme chocolademelk kan krijgen als ik op de juiste trede ga staan in een lavenhuisje, of dat wordt mij dan toch toegeschreeuwd door dat schattige volkje.
Boeken en verhalen
Ze zijn en ze blijven hét thema in de Efteling, en dat daar niet van wordt afgeweken blijf ik knap vinden. (Toegegeven: ik zal niet meteen anders naar erwten of erwtensoep kijken nu ik de uitbeelding van “De prinses op de erwt” zag, ook al wordt elk sprookje of verhaal kort verteld.)
Het Spookslot is verdwenen!
Kate Bush opende het tafereel met het dansende kerkhof en de dode monniken in 1978, en toen ik hoorde dat het op de schop zou gaan wist ik dat ik alleen de muziek zou gaan missen. Danse Macabre van Camille Saint-Saëns siert nu echter de nieuwe gelijknamige attractie, en ik blijf er benieuwd naar: ik kon alleen de abdij zien in het Huyverwoud, en vond dat ik mezelf dan mocht trakteren op een trui tegen koude winters. En ik lees nu “Danse Macabre – het begin” van Paul van Loon, en ik lees een héérlijk spannend magisch realistisch verhaal, helemaal in de sfeer van het nieuwe themagebied in de Efteling.
Raveleijn gaat mee met z’n tijd
En laat de dieren uit de show tot het verleden behoren. Benieuwd wat de Efteling met – of in dit geval zonder – het gegeven van levende dieren, die toch deel uitmaken van Raveleijn – waar raven ruiters zullen zijn – zal gaan doen. Dat het goed zal zijn, ik ben er bijna van overtuigd.
En nu plan ik mijn volgende tripje. Voor Danse Macabre, voor De Nieuwe Kleren van de keizer, voor wat komt op de plek van de Chinese Nachtegaal, Het Meisje met de zwavelstokjes, om niet meer te vergeten dat het tafereel waarin Assepoester haar glazen schoentje past en ik het nauwelijks kan drooghouden, zich tegenover de grot van Sneeuwwitje bevindt, en dat er in 2026 veel mooie dagen mogen zijn.
En dat “Carnavalfestival” nog voor je de attractie ziet, als deun in je kop zit. Dankjewel, Toon Hermans, die dat zo mooi kon fluiten, ofzoiets. En dat men daar dan in de Efteling mee aan de slag ging.
En dan hebben we nog de attracties waar ik nog te klein voor ben...
En dan zijn er nog de attracties waar ik geen zin in had, of waar ik voor geen meter inga, omdat ik ze toch te eng vindt, zelfs al mocht ik wel in gezelschap zijn. "Baron 1898" is er zo eentje. Het verhaal rond deze attractie gaat over een hebzuchtige man die zich Baron 1898" laat noemen, en waar Jacques Vriens het gelijknamige boek bij schreef. Omdat ik jarig was, mocht ik van mij dat boek kopen. En in een adem uitlezen, ook nog. Het is een oerdegelijk spannend verhaal, en dan weten mensen die de attractie niet in durven, toch wat en hoe. Oh! Ook in 2026: een minder enge attractie - of dat valt dan te bezien - die Hooghmoed zou gaan heten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten